ඉන්දු - ලංකා ගොඩබිම් පාලම: 'සංවර්ධන මනෝරාජ්‍යයෙන්' ඔබ්බෙහි ඇති යථාර්ථය කුමක්ද?

පසුගියදා කොළඹ පැවති ගෝලීය නවෝත්පාදන සහ නායකත්ව සමුළුව (Global Innovation and Leadership Summit) අමතමින්

ඉන්දීය මහකොමසාරිස් සන්තෝෂ් ජා සිදුකළ ප්‍රකාශයත් සමඟ, දශක ගණනාවක් තිස්සේ සාකච්ඡාවට බඳුන් වූ 'ඉන්දු - ශ්‍රී ලංකා ගොඩබිම් පාලම' පිළිබඳ කථිකාව යළිත් වරක් කරළියට පැමිණ තිබේ.

ඔහු අවධාරණය කළේ රාමේෂ්වරම් සහ තලෙයිමන්නාරම අතර ඇති කිලෝමීටර් 30ක පමණ පරතරය යා කරමින් ගොඩබිම් සම්බන්ධතාවයක් නොමැති වීම, "යාබද කාමර දෙකක් අතර දොරක් නොමැතිව, පිටත කොරිඩෝවෙන් ගමන් කිරීමට සිදුවීමක්" වැනි අසාමාන්‍ය තත්ත්වයක් බවයි. තවදුරටත් මේ සම්බන්ධයෙන් පසුබට වීමේ කාලය අවසන් බවත්, මෙමගින් ශ්‍රී ලංකාව කලාපීය කේන්ද්‍රස්ථානයක් බවට පත්වනු ඇති බවත් ඔහු පෙන්වා දුන්නේය.

කෙසේ වෙතත්, මෙම 'සංවර්ධන මනෝරාජ්‍යය' (Fantasy of Development) තුළ සැඟවී ඇති සැබෑ ආර්ථික සහ සමාජීය යථාර්ථය කුමක්ද? මෙම පාලම ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථික දේහයට අහිතකර ලෙස බලපාන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳව විමර්ශනාත්මකව බැලීම අත්‍යවශ්‍ය වේ.

 පෙනෙන වාසි සහ සංවර්ධනයේ සංකේතීය මානය

මහකොමසාරිස්වරයාගේ ප්‍රකාශය තුළ දිගහැරෙන 'සංකේතීය අනුපිළිවෙල' (Symbolic Order) අනුව, මෙම පාලම හරහා දිවයිනට ප්‍රතිලාභ රැසක් හිමිවනු ඇත. ඉන්දියාව දැනටමත් ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධානතම වෙළඳ සහකරු මෙන්ම, වැඩිම සංචාරකයින් ප්‍රමාණයක් පැමිණෙන රට ද වේ. විදුලිබල පද්ධති (Energy grids) සහ නල මාර්ග (Pipelines) එකිනෙක සම්බන්ධ කිරීම හරහා බලශක්ති සුරක්ෂිතතාවක් ඇති කරගැනීම මෙන්ම, ප්‍රවාහන වියදම් අවම කර ගනිමින් ඉන්දීය වෙළඳපොළට පහසුවෙන් ප්‍රවේශ වීමේ අවස්ථාව ද මින් හිමිවන බව පෙන්වා දිය හැක.

එහෙත්, මෙම මතුපිටින් පෙනෙන ප්‍රතිලාභ පිටුපසින් එන අදෘශ්‍යමාන අනතුර සුළුකොට තැකිය නොහැක.

ලාභ ශ්‍රමික ආක්‍රමණය: දේශීය ශ්‍රම වෙළඳපොළට මරු පහරක්

මෙම ව්‍යාපෘතියේ භයානකම අතුරුඵලය වන්නේ ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රම වෙළඳපොළ ඉන්දියානු ලාභ ශ්‍රමිකයින්ගේ ග්‍රහණයට නතු වීමයි. මිලියන 22ක ජනගහනයක් සිටින ලංකාව, බිලියන 1.4ක දැවැන්ත ජනගහනයක් සිටින ඉන්දියාව සමඟ භෞතිකව යා වූ වහාම, තමිල්නාඩුව සහ ඒ ආශ්‍රිත ප්‍රාන්තවලින් නුපුහුණු සහ අර්ධ-පුහුණු ශ්‍රමිකයින් විශාල වශයෙන් මෙරටට සංක්‍රමණය වීමේ දැඩි අවදානමක් පවතී.

ඉතා සුළු දෛනික වැටුපකට සේවය කිරීමට ඔවුන් සූදානම් බැවින්;

• ඉදිකිරීම් ක්ෂේත්‍රය

• කෘෂිකර්මාන්තය

• සුළු හා මධ්‍ය පරිමාණ කර්මාන්ත ආදී ක්ෂේත්‍රවල නියැලෙන දේශීය කම්කරුවන්ට තම රැකියා අහිමි වී යාම වැළැක්විය නොහැක. මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ සමාජ-ආර්ථික ව්‍යුහය මුලිනුපුටා දැමීමට සමත් වනු ඇත.

විනිමය කාන්දුව සහ රුපියලේ ඛේදවාචකය

දැනටමත් ඩොලර් අර්බුදයකින් බැටකන ශ්‍රී ලංකාවට මෙම පාලම හරහා නිර්මාණය වන්නේ තවත් ඛේදවාචකයකි. ලංකාවට පැමිණෙන ලක්ෂ සංඛ්‍යාත ඉන්දීය ශ්‍රමිකයින් සහ සුළු ව්‍යාපාරිකයින් විසින් මෙරටදී උපයන මුදල් (Remittances) නැවත ඉන්දියාවට යැවීම හරහා දැවැන්ත ශ්‍රී ලංකා රුපියල් ප්‍රමාණයක් විදේශයට ගලා යාම ආරම්භ වනු ඇත. මෙය දේශීය ආර්ථිකය තුළ මුදල් සංසරණය අඩාල කරමින්, ආර්ථිකය තවදුරටත් හැකිලීමට හේතු වනු නොඅනුමානය.

දේශීය කර්මාන්ත ගිලගන්නා ආනයන සුනාමිය

ගොඩබිම් ප්‍රවාහනය හරහා භාණ්ඩ ප්‍රවාහන ගාස්තු අවම වීම යනු, ඉන්දියාවේ දැවැන්ත කර්මාන්තශාලාවල මහා පරිමාණයෙන් නිපදවන (Economies of scale) අතිශය ලාභ භාණ්ඩ, කිසිදු පාලනයකින් තොරව ලංකාවේ වෙළඳපොළට ගලා ඒමයි.

ප්ලාස්ටික් නිෂ්පාදන, රෙදිපිළි, කෘෂි අස්වනු සහ අනෙකුත් පාරිභෝගික භාණ්ඩ මෙලෙස ඉවක් බවක් නොමැතිව රට තුළට ගලා ඒම හමුවේ, නිෂ්පාදන පිරිවැය ඉහළ මට්ටමක පවතින දේශීය කුඩා හා මධ්‍ය පරිමාණ ව්‍යවසායකයාට (SME) තම ව්‍යාපාර වසා දැමීමට සිදුවීම වළක්වාලිය නොහැකි වනු ඇත. එය දේශීය කර්මාන්තකරුවාගේ මරණ සහතිකය ලිවීමක් බඳුය.

"අසල්වැසි කාමර දෙකක් අතර දොරක් විවෘත කිරීම පහසුය. එහෙත් එක් කාමරයක සිටින යෝධයෙකුට, අනෙක් කුඩා කාමරයේ ඇති සියලු සම්පත් ගිල දැමීමට එම දොරටුවම ප්‍රමාණවත් වනු ඇත."

නිගමනය: සංවර්ධනය ද? යටත්වීම ද?

ඉන්දියාව වැනි සීඝ්‍රයෙන් වර්ධනය වන භූ-දේශපාලනික බලවතෙකු සමඟ සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම ශ්‍රී ලංකාවට අත්‍යවශ්‍ය කරුණකි. එහෙත්, මෙම යෝජිත ගොඩබිම් පාලම ඉදිකිරීමට පෙර, ශ්‍රී ලංකාව විසින් දැඩි ආරක්ෂණවාදී ප්‍රතිපත්ති (Protectionist Policies), ශක්තිමත් කම්කරු නීති සහ වීසා රෙගුලාසි ක්‍රියාත්මක කිරීම අනිවාර්ය වේ.

නිසි නියාමනයකින් සහ ජාතික ආරක්ෂාව පිළිබඳ පුළුල් අධ්‍යයනයකින් තොරව, හුදු 'ආර්ථික වාසි' යන මනෝරාජ්‍යය පසුපස හඹා ගොස් මෙම පාලම ඉදි කළහොත්, එය ශ්‍රී ලංකාව තවත් එක් ඉන්දීය ප්‍රාන්තයක් බවට පත්කිරීමේ නිල නොවන ආරම්භය වනු ඇත. එබැවින්, මහකොමසාරිස්වරයා පවසන පරිදි "පසුබට වීමේ කාලය අවසන්" බව සැබෑවකි; එහෙත් ඒ පාලම හැදීමට නොව, එහි සැබෑ ප්‍රතිවිපාක තේරුම් ගෙන ජාතික ආර්ථිකය ආරක්ෂා කරගැනීමේ ක්‍රමවේද සැකසීමටය.