ඩොලරය, බිමල්ගේ තර්කය සහ විපක්ෂයේ ඛේදවාචකය: රට භාර දෙන්නට වෙනත් විකල්පයක් ඇත්තේද?

සභානායක, අමාත්‍ය බිමල් රත්නායක පසුගියදා මතු කළ “ඩොලරය කීයට වැඩි වුවත් රට භාර දෙන්නේ කාටද?

සජිත්ට ද? නාමල්ට ද? දිලිත්ට ද?” යන ප්‍රශ්නය හුදු දේශපාලන වාගාලාපයක් පමණක් නොවේ. එය වත්මන් ශ්‍රී ලාංකීය දේශපාලන යථාර්ථයේ වඩාත්ම සංවේදී සහ තීරණාත්මක කියවීමකි.

අනාගත ජවිපෙ නායකත්වයට පත්විය හැකි යැයි බොහෝ විචාරකයින් පෙන්වා දෙන බිමල් රත්නායක, මෙම ප්‍රකාශය හරහා ස්පර්ශ කරන්නේ වත්මන් පාලනය මුහුණ දෙන අභියෝග නොව, විපක්ෂය මුහුණ දී ඇති බරපතළම අර්බුදයයි. එනම්, 'විකල්පයක් නොමැතිකමේ' ඛේදවාචකයයි.

ආණ්ඩුවේ දුර්වලතා සහ 'විකල්පයක් නොමැතිකමේ' දේශපාලනය

ඕනෑම ආණ්ඩුවකට මෙන්ම වත්මන් පාලනයට ද පරිපාලනමය සහ උපායමාර්ගික දුර්වලතා ඇත. ඩොලරයේ අගය උච්චාවචනය වීම, බඩු මිල සහ මහජන අපේක්ෂාවන් කළමනාකරණය කිරීමේදී රජය විවිධ අභියෝගයන්ට මුහුණ දෙමින් සිටී. එහෙත්, බිමල් රත්නායකගේ තර්කය ගොඩනැගෙන්නේ එම දුර්වලතා වසන් කිරීම මත නොව, පවතින විකල්පයන්හි ඇති අතිශය දුර්වල ස්වභාවය මතය.

දේශපාලන යථාර්ථය නම්, ආණ්ඩුව තම දුර්වලතා පිළිබඳව හොඳින්ම දැන සිටීමත්, ඊට එරෙහිව නැගී සිටීමට තරම් ශක්තිමත් විකල්පයක් විපක්ෂය තුළ නිර්මාණය වී නොමැති බව ආණ්ඩුව මෙන්ම විපක්ෂයේ සියලුම දේශපාලන පක්ෂ ද මැනවින් වටහාගෙන සිටීමත්ය.

ඩොලරයේ හැසිරීම සහ ආර්ථික කතිකාව

අමාත්‍යවරයා පෙන්වා දෙන පරිදි, ඩොලරයේ අගය ඉහළ යාම දේශපාලන තුරුම්පුවක් කර ගැනීමට විපක්ෂයේ ඇතැම් කණ්ඩායම් බලා සිටියහ.

• ආර්ථික ස්ථායීකරණය: රජය ගෙන යන වැඩපිළිවෙළ සහ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලෙන් (IMF) ලැබීමට නියමිත ඩොලර් මිලියන 700ක වාරිකය වැනි සාධක හරහා ඩොලරය රුපියල් 334 සීමාවේ රඳවා ගැනීමට හැකි වීම ආණ්ඩුවට ලැබුණු ඔක්සිජන් සැපයුමකි.

• විපක්ෂයේ බලාපොරොත්තු බිඳවැටීම: ආර්ථිකය කඩා වැටේය යන අපේක්ෂාව මත දේශපාලන ව්‍යාපෘති ගොඩනැගීම කෙටි කාලීන උපක්‍රමයක් මිස ජාතික මට්ටමේ දැක්මක් නොවන බව මින් සනාථ වේ.

ඩොලරය 375 දක්වා ගිය ද, පවතින විකල්පයන්ට (සජිත්, නාමල් හෝ දිලිත් වෙත) ජනතාව රට භාර දීමට සූදානම් ද යන ප්‍රශ්නය, ආර්ථික දර්ශක ඉක්මවා ගිය දේශපාලන විශ්වාසය පිළිබඳ ගැටලුවකි.

ඛණ්ඩනය වූ විපක්ෂය සහ පොදු අපේක්ෂක මායාව

වත්මන් විපක්ෂයේ හැසිරීම දේශපාලනික මනෝවිශ්ලේෂණයකට (Political Psychoanalysis) ලක් කළහොත්, එහි ඇත්තේ බලය පිළිබඳ 'හිඩැසක්' (A Void) පමණි. ලැකානියානු (Lacanian) අර්ථයෙන් ගත් කල, විපක්ෂයට ජනතාව ඉදිරියේ විශ්වාසදායක 'මහා අනෙකා' (The Big Other) බවට පත්වීමට නොහැකි වී ඇත.

නායකත්ව අර්බුදය:

සජිත් ප්‍රේමදාස, නාමල් රාජපක්ෂ හෝ දිලිත් ජයවීර යන නායකත්වයන් ජනතාවගේ දේශපාලන ෆැන්ටසිය (Fantasy) තෘප්තිමත් කිරීමට තවමත්  අපොහොසත් වී ඇත. ඔවුන් නියෝජනය කරන්නේ පරාජිත වූ හෝ ප්‍රතික්ෂේප වූ පැරණි දේශපාලන අනුපිළිවෙළෙහිම දිගුවකි.

පොදු අපේක්ෂකත්වයේ කළ නොහැකිකම:

විපක්ෂය තුළ පොදු අපේක්ෂකයෙකු සඳහා සුදුසු චරිත තිබුණ ද, ඔවුන් කිසිදා එවැනි එකඟතාවයකට නොපැමිණේ. පුද්ගලික න්‍යායපත්‍ර, පක්ෂ අභ්‍යන්තර බල අරගල සහ මතවාදී පරස්පරතා හේතුවෙන්, පොදු එකඟතාවයක් යනු හුදු මිරිඟුවක් පමණි.

ස්වයං-පරාජිත මානසිකත්වය:

ආණ්ඩුවට විකල්පයක් වීමට තමන්ට නොහැකි බව විපක්ෂය යටි සිතින් (Unconsciously) පිළිගෙන අවසන්ය. ඔවුන්ගේ වත්මන් භූමිකාව සීමා වී ඇත්තේ ආණ්ඩුවේ වැරදි සෙවීමේ ප්‍රතික්‍රියාශීලී දේශපාලනයකට පමණි.

මේ නිසා බිමල් රත්නායක මතු කළ තර්කය සියයට සියයක් නිවැරදිය. වත්මන් ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක ප්‍රමුඛ රජයේ පැවැත්ම රඳා පවතින්නේ ඔවුන්ගේ පාලන තන්ත්‍රයේ ඇති සර්වසම්පූර්ණභාවය මතම නොවේ; ඊට අභියෝග කළ හැකි, ජනතා විශ්වාසය දිනාගත්, සංවිධානාත්මක විකල්පයක් මේ මොහොතේ ශ්‍රී ලංකාව තුළ නොමැති වීම මතය.

ජනතාවක් පවතින ක්‍රමවේදය කෙරෙහි කලකිරුණ ද, ඔවුන් පෙර සිටි ඊටත් වඩා අසාර්ථක වූ කඳවුරු වෙත යළි හැරෙන්නේ නැත. "වෙන කවුද ඉන්නේ?" යන ප්‍රශ්නයට පිළිතුරක් විපක්ෂය විසින් නිර්මාණය කරන තුරු, දේශපාලන පිටියේ වාසිය පවතින්නේ වත්මන් පාලනය අතේමය. රජය යම් යම් දුර්වලතා මධ්‍යයේ වුවද රට පාලනය කරද්දී, විපක්ෂය තවදුරටත් තමන්ගේම පරස්පරතා තුළ සිරවී සිටිනු ඇත.

#සමාරා