රාම් සේතු පාලම් සිහිනයෙන් අවදි විය යුතු තැන ඉන්දියාවට පෙන්වා දීමට කාලයයි!

ජා ගේ ඉන්දියානු සිහිනය ලංකාවේ දරුණුතම බියකරු සිහිනයක් විය හැකි හැටි...

ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව භෞතිකව යා කරන මිත්‍යාමය 'රාම් සේතු' පාලම ගොඩනැගීමේ ඉන්දීය යෝජනාව යළිත්

කරළියට ගෙන එමින්, "තවදුරටත් දෙගිඩියාවෙන් පසුවීමට කාලයක් නැතැයි" ප්‍රකාශ කිරීමට තරම් ඉන්දීය මහ කොමසාරිස් සන්තෝෂ් ජා අත්තනෝමතික විය. ඇය ගොඩනගන්නට යන පාලමෙන් බැසිය යුත්තේ කොතැනින්දැයි ඉන්දියාවට හරියටම කියා දීමට දැන් කාලය එළඹ තිබේ.

පසුගිය සෙනසුරාදා කොළඹ පැවති ගෝලීය නවෝත්පාදන සහ නායකත්ව සමුළුවේ (Global Innovation and Leadership Summit) ප්‍රධාන දේශනය පවත්වමින් මහ කොමසාරිස් ජා අවධාරණය කළේ, මෙවැනි භෞතික සම්බන්ධතාවයක් කලාපයේ "ආර්ථික භූගෝලය" සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කරනු ඇති බවයි. ඔව්, එය එසේ වනු නොඅනුමානය.

නමුත් සියවස් ගණනාවක් තිස්සේ දිවයිනක් ලෙස අප භුක්ති විඳි ඒ අද්විතීයත්වය එයින් සදහටම මැකී නොයනු ඇත්ද? ඉන්දියාවෙන් ආදරයෙන් ලැබෙන ශත කිහිපයක ආධාරයක් වෙනුවට, අභිමානවත් දූපත්වාසීන් ලෙස තමන් සතු අනන්‍යතාවය පාවා දීමට අද ලාංකිකයන් හදිසි වනු ඇතැයි සන්තෝෂ් ජා සිතුවේ ඇයි?

මහ කොමසාරිස්වරයාගේ මෙම ප්‍රකාශය හුදෙක් රාජ්‍යතාන්ත්‍රික සීමා ඉක්මවා යාමක් පමණක් නොවේ. කලාපයේ සුපිරි බලවතා ලෙස අසල්වැසියන්ට අණ දීමට ඉන්දියාවට ඇති අයිතියක් මවාපාමින්, අපගේ ස්වෛරීත්වයට එල්ල කළ නිර්ලජ්ජිත ප්‍රහාරයකි. ලංකාවට ඉන්දියාව සමඟ භෞතිකව එක්වීම ගැන "දෙගිඩියාවෙන් සිටීමට ඇති කාලය අවසන්" යැයි ඔහු දුන්නේ පණිවිඩයක්ද නැතහොත් අවසන් නිවේදනයක්ද?

ඉන්දීය නියෝජිතයා මෙසේද කීවේය:

“මුහුදු මාර්ගයෙන් කොළඹ සහ චෙන්නායි අතර දුර දළ වශයෙන් කිලෝමීටර් 300ක් පමණ වෙනවා. නමුත් අපේ රටවල් දෙකේ සමීපතම ස්ථාන වන රාමේශ්වරම් සහ තලෙයිමන්නාරම අතර දුර කිලෝමීටර් 30ක් විතරයි. එහෙත් සෘජු මාර්ගයක් නැහැ. දුම්රියක් නැහැ. ප්‍රමාණවත් තොටුපළ සේවාවක් නැහැ. බලශක්ති ජාල සම්බන්ධතාවක් නැහැ. නල මාර්ගයක් නැහැ. ඇත්තටම මෙය අසාමාන්‍යතාවයක් (anomaly).”

එය ඇත්තටම අසාමාන්‍යතාවයක් නම්, ලංකාව එය එලෙසම තබා ගැනීමට කැමති අතර, එය වෙස්වළාගත් ආශිර්වාදයක් ලෙස සලකනු ඇත. පසුගිය දශකය තුළ පමණක් ඉන්දියාව මේ ගැන දෙවරක්ම මතක් කර තිබේ. පළමුවැන්න 2017 මෝදිගේ දිවයිනේ සංචාරයයි.

ඉන්දියාවට හීනයක්; ලංකාවට බියක්!

හනුමාන් සහ ඔහුගේ වානර සේනාව රාමාට ලංකාව ආක්‍රමණය කිරීම සඳහා හුණුගල් පාලමක් (රාම් සේතු) සෑදූ ඒ කෙටිම මුහුදු මාර්ගය ඔස්සේම පාක් සමුද්‍ර සන්ධිය හරහා පාලමක් ඉදි කිරීමට ඉන්දීය අගමැතිවරයා එදා යෝජනා කළේය. වෙන්ව ගිය තම දරුවා සමඟ නැවත එක්වීමට ඉන්දියාව තුළ ඇති චිත්තවේගීය ආශාව ප්‍රකාශ කිරීමට නරේන්ද්‍ර මෝදි එදා දෙමළ ජාතිකවාදී කවියෙකුගේ කාව්‍යමය අභිලාෂයන් පවා යොදා ගත්තේය.

ඔහු මෙසේ කීවේය:

"20 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේ විශිෂ්ට ජාතිකවාදී කවියෙකු වූ සුබ්‍රමනියම් භාරතී විසින් රචිත ‘සින්දු නදියාන් ඉසායි’ නම් සුප්‍රසිද්ධ ගීතයේ පද පෙළක් මට මතක් වෙනවා: ‘සිංගලතීවුක්කිනෝර් පාලම් අමෙයිප්පොම්’ (ශ්‍රී ලංකාවට අපි පාලමක් ගොඩනඟමු) - මම ආවේ මේ පාලම හැදීමේ අරමුණින්."

ලංකාවේ ස්වෛරීත්වය උල්ලංඝනය කිරීමට සහ දූපතේ හුදෙකලා බවට රළු ලෙස මැදිහත් වීමට ඔහුට කාව්‍යමය බලපත්‍රයක් ඇති ගානට ඔහු එදා එය ප්‍රකාශ කළේය.

2023 ජූලි මාසයේදී ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපති ලෙස රනිල් වික්‍රමසිංහ නවදිල්ලියට ගිය විටද මෝදිගේ මෙම පාලම් පෙරැත්තය ඉන්දියාවේ න්‍යාය පත්‍රයේ ඉහළින්ම තිබුණි. ඔහු ආපසු එන විට ගෙන ආ ඉන්දීය ආධාර පැකේජ අතර තිබුණේ වෙන කුමක්ද? ලංකාව සහ ඉන්දියාව අතර පාලමක් ඉදිකිරීමේ විශේෂ ව්‍යාපෘති යෝජනාවකි. නරේන්ද්‍ර මෝදිගේ පාලන කාලය තුළ එය ජැක්-ඉන්-ද-බොක්ස් (Jack-in-the-box) සෙල්ලම් බඩුවක් මෙන් පැන නැඟුණු දෙවන අවස්ථාව එයයි.

දෙගිඩියාව අවසන්ද?

රනිල්ට විසඳන්නට ආර්ථික ප්‍රශ්න කන්දරාවක් තිබූ නිසා මේ පාලම් 'දැක්මේ ලියවිල්ල' රාක්කයකට වීසි විය. නමුත් ඉන්දීය අගමැතිවරයා දකින සිහින තුළින් නම් ලංකාව තවමත් මැකී ගොස් නැත.

පසුගිය සෙනසුරාදා සිය ප්‍රධාන දේශනයේදී සන්තෝෂ් ජා, මෙම භෞතික සම්බන්ධතාවක් නොමැතිකම විස්තර කළේ මෙසේය:

"හරියට යාබද කාමර දෙකක් අතර හවුල් බිත්තියේම දොරක් හදන්න පුළුවන්කම තියෙද්දී, කාමර දෙක සම්බන්ධ වෙන්නේ එළියේ තියෙන කොරිඩෝවකින් විතරක් වගේ වැඩක් මේක."

දෙවියනි, ඔහු මේ යෝජනා කරන්නේ කුමක්ද? ඉන්දීය හමුදාවන්ට තමන්ගේ සපත්තු නොතෙමාම ලංකාවේ ස්වෛරී භූමියට පය තැබීමට තරම් පහසු වන සේ අපේ ස්වභාවික සමුද්‍රීය දිය අගල හරහා පාලමක් සෑදීම ද මේ යෝජනා කරන්නේ?

ලංකාව ආර්ථික බංකොලොත්භාවයෙන් ගොඩ ඒමට ඉන්දියාව ලබා දුන් ඩොලර් බිලියන ගණනක ණය පහසුකම් ගැන මතක් කර දෙමින්, ලංකාව ඉන්දියාවට ණයගැති විය යුතු ආකාරය ඔහු ඉතා සූක්ෂමව පෙන්වා දුන්නේය. එම ණය නිසා කොළඹට කෙතරම් අකමැත්තක් තිබුණද නවදිල්ලියට අවශ්‍ය පාලම තැනීමට ලංකාව එකඟ විය යුතු බව ඔහු වක්‍රව කියා සිටියේය.

මෙය 'කැරට් අලය' නම්, ඊළඟට ආවේ 'වේවැලයි'.

ඉන්දියාව සිය රාජ්‍යතාන්ත්‍රික වෙස්මුහුණ ගලවා දමා ලංකාව කෙරෙහි ඇති තම නිරුවත් අභිලාෂයන් ප්‍රදර්ශනය කළාය. ජා ගේ හඬ තම ස්වාමියාගේ තර්ජනාත්මක ස්වරය ආරූඪ කරගනිමින් මෙසේ කීවේය:

"නමුත් අපි දිගටම දෙගිඩියාවෙන් ඉන්නවා. මම පැහැදිලිව කියන්නම්: දෙගිඩියාවෙන් සිටීමට ඇති කාලය අවසන්. ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව අතර ස්ථාවර සම්බන්ධතාවයක් මේ සමස්ත කලාපයේම ආර්ථික භූගෝලය වෙනස් කරනවා."

ඇත්තද?

ඉන්දියාවේ අධ්‍යාත්මික හඬ දැන් සදාචාරාත්මකව පිරිහුණු ස්වරයකට හැරී ඇති හැඩයි. ජාගේ කතාව ලංකාවේ හෘද සාක්ෂිය වරදකාරී හැඟීමකින් සිර කිරීමට කළ උත්සාහයක් නම්, අපි ඉන්දියාවට සහතික කර කියන්නේ ඇයට ඒ ගැන බිය වීමට කිසිදු හේතුවක් නැති බවයි. අවවාදාත්මක වෙඩිල්ලක් තියන්නට එකම එක කාලතුවක්කු සෙබළෙකුවත් එවීමට අවශ්‍ය නැත.

අපේ බැඳීම යකඩ පාලම් වලට වඩා ශක්තිමත්ය

සියලු ගෞරව සහිතව අප ඉන්දීය නියෝජිතයාට කියන්නේ, ඕනෑම ආත්ම ගෞරවයක් ඇති ලාංකික රජයක් කියන්නාක් මෙන්, ඉන්දියාවේ යෝජනාව "පසෙකින් තබන" ලෙසයි. ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව අතර පවතින ඓතිහාසික බැඳීම ශක්තිමත් කිරීමට ස්ථිර පාලමක් අවශ්‍ය නැත. අතුරුදහන් වූ හුණුගල් පාලමක් වෙනුවට යකඩ පාලමක් ගැන කතා කිරීමෙන් මතුවන්නේ දූපත්වාසීන්ගේ හදවත් තුළ තවමත් සැඟවී ඇති ප්‍රාථමික බිය පමණි.

අපගේ සංස්කෘතික බැඳීම් යකඩ සහ සිමෙන්තිවලින් හදන පාලමකට වඩා බොහෝ සෙයින් සමීපය. ඉන්දියාවේ ශ්‍රේෂ්ඨතම පුත්‍රයාගේ, එනම් ගෞතම බුදුන් වහන්සේගේ ඉගැන්වීම් අප අපේ හදවතට ගෙන ඇත්තෙමු. වසර 2300කට වැඩි කාලයක් ථෙරවාද බුදුදහම එහි නිර්මල ස්වරූපයෙන් ආරක්ෂා කර ගත් භාරකරුවන් වීම අපගේ ලොකුම අභිමානයයි.

බුදුන් වහන්සේගේ ධර්මය අපට දායාද කිරීම සඳහා තම පුත්‍රයා වූ මිහිඳු මහරහතන් වහන්සේ පිටත් කර හැරීම වෙනුවෙන් අප අශෝක අධිරාජ්‍යයාට ගැඹුරු මෙන්ම කිසිදා පියවිය නොහැකි කෘතවේදීත්වයක් දක්වන්නෙමු. එලෙසම, සිදුහත් කුමරු බුද්ධත්වයට පත් වූ බෝධියේ පූජනීය අංකුරයක් රැගෙන තම දියණිය සංඝමිත්තා මෙහෙණිය එවීම ගැනද අපි අශෝක අධිරාජ්‍යයාට ණයගැතිය. අදටත් ජීවමානව පවතින ජය ශ්‍රී මහා බෝධිය යනු කිසිවෙකුටත් බිඳ දැමිය නොහැකි ඒ ගැඹුරු අධ්‍යාත්මික බැඳීමේ සංකේතයයි.

ඊටත් වඩා, මුදලින් ගෙවා නිම කළ නොහැකි තවත් ණයක් අපි ඉන්දියාවට ගැතිය. ඒ, බුදුන් වැඳීමෙන් පසු අප නිවෙස්වල වන්දනා කරන හින්දු දෙවිවරුන් අපේම කර ගැනීම වෙනුවෙනි. ඉන්දියාවේ සෞන්දර්යාත්මක කලාවන්ට ද අපි ණයගැතිය.

ඊජිප්තුවරුන් තම පාරාවෝ රජවරුන් වෙනුවෙන් උස් පිරමීඩ ගොඩනැඟුවා සේ, ෂාජහන් රජු තම ආදරණීය බිරිඳ මුම්ටාස් වෙනුවෙන් ටාජ් මහල් ඉදි කළා සේ, සිංහලයා බුදුන්ගේ ධාතු නිධන් කර අනුරාධපුරයේ අහස සිඹින මහා දාගැබ් ඉදි කළේය. මේවා ලංකාව සදහටම ඉන්දියාවට ණයගැති සංස්කෘතික සහ ආගමික බැඳීම්ය.

මේ කිසිදා පියවිය නොහැකි ණය සමඟ සසඳන කල, ආර්ථික අර්බුදයකදී ඉන්දියාව දුන් ඩොලර් බිලියන 4ක 5ක අඩු පොලී ණය මුදලක් යනු කිසිසේත්ම නොගිනිය යුතු තරම් කුඩා, වැදගැම්මකට නැති දෙයකි.

"විශ්වාසය ගොඩනැගෙන්නේ දශක වලින් නොව සියවස් ගණනාවකින්" යැයි ජා කීවද, ඒ විශ්වාසය රඳා පවතින්නේ රටේ වත්මන් පාලකයාගේ අවංකභාවය මත නොවේද? චර්චිල් රූස්වෙල්ට්ව විශ්වාස කළාක් මෙන් ස්ටාමර් ට්‍රම්ප්ව විශ්වාස කරයිද? ලංකාවට වඩාත් උචිත වන්නේ "රාජ්‍යයකට ඇත්තේ ස්ථිර අවශ්‍යතා මිස ස්ථිර මිතුරන් නොවේ" යන බ්‍රිතාන්‍ය කියමන අනුගමනය කිරීමයි.

යෝධ ඉන්දියාව මදක් ඈතින් තබා ගැනීම ලංකාවට නුවණට හුරුය. තලෙයිමන්නාරම සහ රාමේශ්වරම් අතර ඇති ඒ කිලෝමීටර් 30ක දුර සම්මත මිනුම් දණ්ඩ විය යුතුය. දෙවියන්ගේ නාමයෙන්, ඉන්දියාව මේ හදන්නට දඟලන පාලම, පුරාණ ග්‍රීකයන් ට්‍රෝයි නගරය විනාශ කිරීමට හැදූ "ට්‍රෝජන් අශ්වයා" බවට පත් නොවීමට ලංකාව වගබලා ගත යුතුය.

ආර්ථික විද්‍යාඥයන් සහ ආනයන-අපනයනකරුවන් මෙම පාලම දේශීය ආර්ථිකය වේගයෙන් වර්ධනය කිරීමේ අවස්ථාවක් ලෙස ප්‍රශංසා කරනු ඇත. බිලියන 1.5 ක ඉන්දීය වෙළෙඳපොළට එක පිම්මෙන් පනින්නට හැකිවීම ගැන ඔවුන් සතුටු වනු ඇත. ඉන්දියානු සංචාරකයන්ගේ ආක්‍රමණයක් ගැන සිතමින් සංචාරක අංශය සතුටින් කටගාවා ගනු ඇත.

නමුත් ඉන්දියාවේ මෙම පිවිසුම් දොරටුව දිවයිනේ පැවැත්මට, ඇගේ පරිසරයට, සහ ඇගේම අනන්‍යතාවයකින් යුත් සංස්කෘතියට සැඟවුණු අනතුරු ගෙන එන්නේ නැද්ද? බිලියනයකට අධික ජනතාවක් අපේ එළිපත්තේ සිටියදී අපට ඔවුන් සමඟ එක යහනක් බෙදාගැනීමට සිදුවුවහොත්, සිංහල ජාතියේ පැවැත්මම අතුගෑවී යාමේ අවදානමක් නැද්ද?

ඉන්දියන් සාගරයේ යෝධයාගේ මායාවන්ට හසුවී විනාශ වන මුතු ඇටයක් වෙනවාට වඩා, ඉන්දියාවේ කඳුළු බිඳුවක් ලෙසම පසෙකට වී සිටීම ලංකාවට දහස් වාරයක් යහපත්ය.

(සන්ඩේ ටයිම්ස් පුවත්පතේ පළවූ Don Manu ගේ ලිපියේ අනුවර්තනයකි)