හැඳින්වීම: ඓතිහාසික විරෝධයේ සිට සමකාලීන රාජ්යතාන්ත්රික සහයෝගීතාවය දක්වා සංක්රාන්තිය
ශ්රී ලංකාවේ වර්තමාන ජාතික ජන බලවේග (NPP) ආණ්ඩුවේ ප්රධානතම දේශපාලන බලවේගය සහ හවුල්කාර පාර්ශ්වය වන ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ (ජවිපෙ), සිය දශක හයකට ආසන්න දේශපාලන ඉතිහාසය තුළ සුවිශේෂී දෘෂ්ටිවාදාත්මක, උපායමාර්ගික සහ භූ-දේශපාලනික පරිවර්තනයකට ලක්වෙමින් පවතී. විශේෂයෙන්ම දකුණු ආසියානු කලාපීය බලවතා වන ඉන්දියාව සම්බන්ධයෙන් එම පක්ෂය අතීතයේ දැරූ දැඩි, සතුරු සහ ඓතිහාසිකව ප්රචණ්ඩකාරී වූ ආස්ථානය මේ වන විට අන්යෝන්ය අවබෝධය මත පදනම් වූ ප්රායෝගික රාජ්යතාන්ත්රික සහයෝගීතාවයක් දක්වා පරිණාමය වී ඇති බව මෑතකාලීන දේශපාලන වර්ධනයන් හරහා මනාව තහවුරු වේ. මෙම සංකීර්ණ දෘෂ්ටිවාදාත්මක පරිවර්තනයේ කූටප්රාප්තිය වඩාත් ප්රබලව සනිටුහන් වූයේ, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ප්රධාන ලේකම් ටිල්වින් සිල්වා ප්රමුඛ ඉහළ පෙළේ නියෝජිත පිරිසක් 2026 පෙබරවාරි මාසයේදී ඉන්දියාවේ කළ සුවිශේෂී නිල සංචාරය සහ ඉන් අනතුරුව ඔහු විසින් 'ද හින්දු' (The Hindu) පුවත්පතේ කොළඹ වාර්තාකාරිනී මීරා ශ්රීනිවාසන් වෙත ලබා දුන් ඓතිහාසික සම්මුඛ සාකච්ඡාව හරහාය.
එම සම්මුඛ සාකච්ඡාවේදී ටිල්වින් සිල්වා විසින් සිදු කරන ලද දේශපාලනික හෙළිදරව්ව ශ්රී ලංකාවේ වාමාංශික දේශපාලන ඉතිහාසය තුළ සුවිශේෂී සන්ධිස්ථානයක් සලකුණු කරයි. ඔහු අවධාරණය කළේ, දශක ගණනාවක් තිස්සේ ජවිපෙ කේඩරයන් (Cadres) දේශපාලනිකව පුහුණු කිරීම සහ දෘෂ්ටිවාදාත්මකව සන්නද්ධ කිරීම සඳහා යොදාගත් සම්භාව්ය "පංති පහ" (Five Classes) නැමැති මූලික දේශපාලන අධ්යාපන මොඩියුලය පක්ෂය විසින් තවදුරටත් අඛණ්ඩව පවත්වාගෙන ගියද, එහි අන්තර්ගත වූ වඩාත්ම මතභේදාත්මක පාඩම වන "ඉන්දියානු ව්යාප්තවාදය" (Indian Expansionism) නමැති මොඩියුලය මේ වන විට සම්පූර්ණයෙන්ම ඉවත් කර ඇති බවයි. තවද, "ඉන්දියාව සම්බන්ධයෙන් කිසිඳු විශේෂ යමක් එහි ඇතුලත් නැත" යනුවෙන් ඔහු කළ ප්රකාශය මගින් ගම්ය වන්නේ, ඉන්දියාව කලාපීය සතුරෙකු හෝ අධිරාජ්යවාදී තර්ජනයක් ලෙස අර්ථකථනය කළ යුගය ජවිපෙ විසින් නිල වශයෙන් අවසන් කර ඇති බවයි.
මෙම තීරණය හුදෙක් පක්ෂ අභ්යන්තර විෂය නිර්දේශයේ සිදු කරන ලද සරල වෙනසක් පමණක් නොවේ. එය දේශපාලන විද්යාත්මකව අර්ථ දැක්විය හැක්කේ, සන්නද්ධ අරගලයක් හරහා රාජ්ය බලය අත්පත් කරගැනීමට උත්සාහ කළ අන්ත-වාමාංශික සහ ජාතිකවාදී කැරලිකාර ව්යාපාරයක සිට, ගෝලීයකරණය වූ ආර්ථිකයක් තුළ කලාපීය බලවතුන් සමඟ සමතුලිතව කටයුතු කළ යුතු වගකිවයුතු ධනේෂ්වර රාජ්ය පාලන යාන්ත්රණයක් දක්වා ජවිපෙ පැමිණි පරිණාමීය ගමන්මගෙහි ප්රතිඵලයක් ලෙසිනි. මෙම පර්යේෂණාත්මක වාර්තාව මගින් ජවිපෙ 'පන්ති පහ' අධ්යාපන ක්රමවේදයේ ඓතිහාසික පසුබිම, 'ඉන්දියානු ව්යාප්තවාදය' සංකල්පයේ න්යායික සහ ප්රායෝගික බලපෑම, එහි වර්තමාන ප්රතිව්යුහගතකරණය සහ 2026 ඉන්දීය සංචාරය ඇතුළු භූ-දේශපාලනික සාධක පිළිබඳව පුළුල් ගවේෂණාත්මක විග්රහයක් ඉදිරිපත් කෙරේ.
ජවිපෙ දේශපාලන අධ්යාපනය: 'පන්ති පහේ' ඓතිහාසික පසුබිම සහ දෘෂ්ටිවාදාත්මක අත්තිවාරම
ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ දෘෂ්ටිවාදාත්මක මූලයන් අවබෝධ කර ගැනීම සඳහා එහි ආරම්භක අවධිය සහ ඒ සමග බැඳුණු අධ්යාපනික ව්යුහය පිළිබඳව ගැඹුරින් විමසා බැලිය යුතුය. 1965 වසරේදී රෝහණ විජේවීර විසින් ශ්රී ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්ෂයෙන් (එන්. ශන්මුගදාසන් නායකත්වය දුන් පීකිං පිලෙන්) කැඩී ගොස් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ස්ථාපිත කරන විට, එහි න්යායික පදනම ගොඩනැගුණේ සම්භාව්ය මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී මූලධර්ම සහ දේශීය සිංහල-බෞද්ධ ජාතිකවාදී හැඟීම්වල සුවිශේෂී සම්මිශ්රණයක් ලෙසිනි. පැරණි වාමාංශික පක්ෂ (ලංකා සමසමාජ පක්ෂය සහ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය) පාර්ලිමේන්තු ප්රතිසංස්කරණවාදයට යටත් වී ඇති බවත්, සැබෑ විප්ලවයක් සඳහා ඔවුන් අසමත් වී ඇති බවත් විජේවීර විශ්වාස කළේය.
මෙම රික්තය පිරවීම සඳහාත්, ග්රාමීය, ආර්ථික වශයෙන් පීඩිත සිංහල තරුණ ප්රජාව පක්ෂය වටා රොද බැඳගැනීම සඳහාත්, දෘෂ්ටිවාදාත්මකව ඔවුන් සන්නද්ධ කිරීමේ යාන්ත්රණයක් අවශ්ය විය. ඒ අනුව, 1968 වසරේදී රෝහණ විජේවීර විසින් ප්රථම වරට "පන්ති පහ" (Five Classes) නමින් ක්රමානුකූල දේශපාලන දේශන මාලාවක් හඳුන්වා දෙන ලදී. මෙම පන්ති පහ හුදෙක් අධ්යාපනික වැඩසටහනක් නොව, සාමාජිකයින්ගේ මනෝභාවයන් වෙනස් කරමින් ඔවුන් සන්නද්ධ විප්ලවයකට සූදානම් කරන உளவியல் (psychological) සහ දේශපාලනික මෙවලමක් විය. පක්ෂයට බැඳෙන සෑම කේඩරයක්ම මෙම දේශන පහ අනිවාර්යයෙන්ම සම්පූර්ණ කළ යුතු වූ අතර, ඉන් අනතුරුව පමණක් ඔවුන්ට හමුදාමය පුහුණුව ලබා දීම සිදුවිය.
පන්ති පහට අදාළ න්යායික ග්රන්ථ සහ දේශන ක්රමවේදය
ඓතිහාසිකව ජවිපෙ පන්ති පහ පැවැත්වූයේ දැඩි රහසිගතභාවයකින් යුතුවය. රජයේ බුද්ධි අංශවලින් බේරීම සඳහා වනගත කඳවුරුවල, විශ්වවිද්යාල නේවාසිකාගාරවල හෝ දුරස්ථ ගම්මානවල නිවාස තුළ මෙම පන්ති සංවිධානය කෙරිණි. ආරම්භයේදී මෙම දේශන පහම පෞද්ගලිකව මෙහෙයවනු ලැබුවේ රෝහණ විජේවීර විසින්ම වුවද, පසුව පක්ෂය ව්යාප්ත වීමත් සමඟ පුහුණු කරන ලද ජ්යෙෂ්ඨ සාමාජිකයින් (Class tutors) විසින් දිවයින පුරා මෙම දේශන පවත්වන ලදී.
මෙම දේශන මාලාව මුල් කාලයේදී කටපාඩම් කර ඉදිරිපත් කරන ලද වාචික සම්ප්රදායක් ලෙස පැවතියද, පසුව එය පක්ෂයේ අභ්යන්තර ලේඛන, අත්පොත් (Pamphlets) සහ අධ්යයන ග්රන්ථ ලෙස සම්පාදනය විය. 'ජනතා විමුක්ති', 'රතු බලය', සහ 'රතු ලංකා' වැනි පක්ෂ ප්රකාශන හරහා මෙම පන්තිවල අන්තර්ගතය මතවාදීව තහවුරු කෙරිණි. දේශන පහේ ව්යුහය ඉතා තාර්කික අනුපිළිවෙලකට සකස් කර තිබුණි. එය ආරම්භ වූයේ ගෝලීය අර්බුදයකින් වන අතර, එය දේශීය සතුරන් (ඉන්දියාව සහ ධනපතියන්) වෙත යොමු කර, අවසානයේ සන්නද්ධ විසඳුමකින් නිමාවට පත් විය.
|
ඓතිහාසික පන්ති පහේ අනුපිළිවෙල (1968 - 1980 දශකය) |
දේශනයට අදාළ මූලික න්යායික අන්තර්ගතය සහ අරමුණ |
|
1. ධනේශ්වර ආර්ථික අර්බුදය (Capitalist Economic Crisis) |
ලෝක ධනවාදී ක්රමයේ අසාර්ථකත්වය සහ ලංකාවේ ආර්ථිකය නව-යටත්විජිත ක්රමයක් මත යැපීම හේතුවෙන් ග්රාමීය තරුණයින්ට රැකියා අහිමි වීම සහ දරිද්රතාවය පැහැදිලි කිරීම. |
|
2. නිදහස (Independence / ඊනියා නිදහස) |
1948 දී ශ්රී ලංකාවට ලැබුණේ සැබෑ නිදහසක් නොව, බ්රිතාන්ය අධිරාජ්යවාදීන් විසින් දේශීය කළු සුද්දන්ට (ප්රභූ පන්තියට) බලය පැවරූ ව්යාජ නිදහසක් බව ඒත්තු ගැන්වීම. |
|
3. ඉන්දියානු ව්යාප්තවාදය (Indian Expansionism) |
භූ-දේශපාලනික වශයෙන් ශ්රී ලංකාවට ඇති ප්රධානතම බාහිර තර්ජනය ලෙස ඉන්දියාව හැඳින්වීම සහ ඉන්දීය සම්භවයක් ඇති වතු කම්කරුවන් ඉන්දීය ව්යාප්තවාදයේ ඒජන්තයින් ලෙස විග්රහ කිරීම. |
|
4. ලංකාවේ වාමාංශික ව්යාපාරය (The Left Movement) |
සමසමාජ සහ කොමියුනිස්ට් පක්ෂවල ඓතිහාසික පාවාදීම් විවේචනය කිරීම සහ ඔවුන් ධනවාදී ආණ්ඩු සමඟ සභාග දේශපාලනයට එක්වීම හෙළා දැකීම. |
|
5. ලාංකේය විප්ලවයේ මාවත (The Path of the Sri Lankan Revolution) |
වෙනත් රටවල විප්ලව අනුකරණය නොකර, ලංකාවට ආවේණික වූ එකවර රට පුරා ක්රියාත්මක වන ක්ෂණික සන්නද්ධ ප්රහාරයක් (24-Hour Revolution) මගින් රාජ්ය බලය අල්ලා ගැනීමේ උපාය මාර්ගය. |
මූලාශ්ර:
"ඉන්දියානු ව්යාප්තවාදය": න්යායික මූලයන් සහ සමාජ-දේශපාලනික ඛේදවාචකය
ඓතිහාසික 'පන්ති පහ' තුළ කලාපීය සබඳතා සහ ශ්රී ලංකාවේ අභ්යන්තර වාර්ගික ගතිකත්වයන් කෙරෙහි වඩාත්ම විනාශකාරී සහ මතභේදාත්මක බලපෑමක් එල්ල කළ දේශනය වූයේ තෙවන දේශනය වන "ඉන්දියානු ව්යාප්තවාදය" යන්නයි. මෙම සංකල්පය ජවිපෙ දෘෂ්ටිවාදයට ඇතුළත් වීමේ ඓතිහාසික පසුබිම ඉතා සංකීර්ණ වේ.
1960 දශකයේ ලෝක කොමියුනිස්ට් ව්යාපාරය තුළ ඇති වූ චීන-රුසියානු මතවාදී භේදයේදී (Sino-Soviet split), චීනය විසින් ඉන්දියානු පාලක පන්තියේ හැසිරීම විස්තර කිරීම සඳහා "ඉන්දියානු ව්යාප්තවාදය" යන යෙදුම මුලින්ම භාවිතා කරන ලදී (විශේෂයෙන් 1962 ඉන්දු-චීන යුද්ධයෙන් පසුව). රෝහණ විජේවීර මෙම චීන විවේචනය සෘජුවම ණයට ගත් නමුත්, ඔහු එය ශ්රී ලංකාවේ සන්දර්භයට ගැලපෙන පරිදි අතිශය විකෘති සහ අවස්ථාවාදී අයුරින් යොදා ගත්තේය.
ජවිපෙ මෙම දේශනය හරහා තර්ක කළේ ඉන්දියාව යනු හුදෙක් අසල්වැසි රාජ්යයක් නොව, ඇමරිකානු අධිරාජ්යවාදයේ පිටුබලය ලබමින් කුඩා අසල්වැසි රටවල් (නේපාලය, භූතානය, සිකිම්, සහ ශ්රී ලංකාව) ගිලගැනීමට මාන බලන කලාපීය නව-යටත්විජිතවාදී බලවතෙකු බවයි. ඉන්දියානු ප්රාග්ධනය (බෝරා සහ සින්දි ව්යාපාරිකයින් හරහා ලංකාවේ ආර්ථිකය පාලනය කිරීම) ලංකාවේ ආර්ථික ස්වාධීනත්වයට බාධාවක් බව ඔවුහු පෙන්වා දුන්හ. එහෙත් මෙම විවේචනයේ වඩාත්ම දරුණු අංගය එල්ල වූයේ ප්රාග්ධන හිමියන්ට නොව, සමාජයේ වඩාත්ම පීඩිත පන්තියකටය.
'පස්වන සේනාංකය' සහ කඳුකර දෙමළ ජනතාව ආන්තීකරණය කිරීම
"ඉන්දියානු ව්යාප්තවාදය" දේශනයේ කේන්ද්රීය සහ වඩාත්ම ඛේදනීය තර්කය වූයේ, 19 වැනි සහ 20 වැනි සියවස්වලදී බ්රිතාන්යයන් විසින් තේ සහ රබර් වතුවල ශ්රමය වැය කිරීම සඳහා දකුණු ඉන්දියාවෙන් ගෙන එනු ලැබූ කඳුකර දෙමළ ජනතාව (Up-Country Tamils / Malayaga Tamils) ඉන්දියානු ව්යාප්තවාදයේ "පස්වන සේනාංකයක්" (Fifth Column) හෙවත් රහසිගත ඔත්තුකාරී හමුදාවක් ලෙස අර්ථ දැක්වීමයි.
මෙම අර්ථකථනය මාක්ස්වාදී මූලධර්මවලට (කම්කරු පන්තියේ ජාත්යන්තරවාදයට) සම්පූර්ණයෙන්ම පටහැනි විය. විප්ලවවාදී මාක්ස්වාදයට අනුව, වතු කම්කරුවන් යනු ධනවාදී සූරාකෑමට ලක්වන නිර්ධන පන්තියේ කොඳු නාරටියයි. එහෙත් ජවිපෙ විසින් ඔවුන්ව විප්ලවීය ක්රියාවලියෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම බැහැර කළ අතර, ජවිපෙ බලයට පත් වූ පසු ඔවුන්ව යළි ඉන්දියාවට පිටුවහල් කළ යුතු ප්රතිගාමී පිරිසක් ලෙස ලේබල් කරන ලදී.
මෙම දෘෂ්ටිවාදයේ සමාජ-දේශපාලනික ප්රතිවිපාක අතිශය බරපතල විය:
- සිංහල අන්තවාදය පෝෂණය කිරීම: මෙම දේශනය මගින් දකුණේ ග්රාමීය සිංහල තරුණයන් තුළ කෘත්රිම දේශප්රේමයක් සහ සුළුජාතීන්ට එරෙහිව දැඩි සැකයක් (Chauvinism) ජනිත කරවන ලදී. දෙමළ ජනතාවගේ ගැටලු දෙස සහෝදරත්වයෙන් බැලීම වෙනුවට, ඔවුන්ව ඉන්දීය අවශ්යතා වෙනුවෙන් පෙනී සිටින දේශද්රෝහීන් ලෙස සැලකීමට ජවිපෙ කේඩරය පෙළඹුණි.
- වාර්ගික බෙදීම පුළුල් වීම: උතුරේ දෙමළ සටන්කාමීන් සහ දකුණේ සිංහල වාමාංශිකයින් අතර පොදු අරගලයක් ගොඩනැගීමට තිබූ අවකාශය මෙම න්යාය මගින් සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කර දමන ලදී. ජවිපෙ විසින් දෙමළ ජාතිකවාදය හඳුන්වනු ලැබුවේ ඇමරිකානු අධිරාජ්යවාදයේ සහ ඉන්දීය ව්යාප්තවාදයේ කුමන්ත්රණයක් ලෙසිනි.
- වාමාංශික විවේචන: එන්. ශண்முகදාසන් (ජවිපෙ නිර්මාතෘ විජේවීරගේ පැරණි නායකයා) වැනි දැඩි මාක්ස්වාදීන්, ජවිපෙ මෙම ප්රතිපත්තිය නිරුවත් සිංහල අන්තවාදයක් සහ ධනේශ්වර රාජ්යයට සේවය කරන අවස්ථාවාදයක් ලෙස දැඩිව විවේචනය කළහ. ඔවුන් පෙන්වා දුන්නේ ලෙනින්වාදී සම්ප්රදාය තුළ පීඩිත ජාතීන්ගේ ස්වයං නිර්ණ අයිතිය පිළිගන්නා නමුත් විජේවීර එය හිතාමතාම විකෘති කළ බවයි.
ප්රායෝගික ප්රචණ්ඩත්වය: 1971 සහ 1987-89 සන්නද්ධ කැරලි තුළ ඉන්දීය විරෝධයේ භූමිකාව
ජවිපෙ විසින් න්යායිකව පන්ති කාමර තුළ ඉගැන්වූ "ඉන්දියානු ව්යාප්තවාදය" පිළිබඳ බිය ගැන්වීම්, දශක දෙකක් ඇතුළත ශ්රී ලංකාව දැවැන්ත ලේ ගංගාවක ගිල්වීමට සමත් වූ සන්නද්ධ කැරලි දෙකක් නිර්මාණය කිරීමට ප්රධාන උත්ප්රේරකයක් විය.
1971 ප්රථම කැරැල්ල
1971 අප්රේල් 5 වන දින ජවිපෙ විසින් සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක රජයට එරෙහිව දියත් කළ සන්නද්ධ කැරැල්ලේ පදනම වූයේ 'පන්ති පහේ' පස්වන දේශනයෙන් උගන්වා තිබූ "පැය 24 කින් රාජ්ය බලය අල්ලා ගැනීමේ" උපාය මාර්ගයයි. දිවයින පුරා පොලිස් ස්ථාන 93 කට පහර දුන් කැරලිකරුවන් රජය පෙරළා දැමීමට උත්සාහ කළද, සැලසුම්වල දුර්වලතා සහ ජනතා සහයෝගය නොමැතිකම හේතුවෙන් එය දින කිහිපයකින් අසාර්ථක විය. මෙහිදී කේන්ද්රීය සාධකයක් වූයේ, කැරැල්ල මර්දනය කිරීම සඳහා ශ්රී ලංකා රජය වහාම කලාපීය බලවතුන්ගෙන් (විශේෂයෙන් ඉන්දියාවෙන්) හමුදා ආධාර ඉල්ලා සිටීමයි. ඉන්දීය හෙලිකොප්ටර් සහ හමුදා උපකරණ ජවිපෙ කැරලිකරුවන්ට එරෙහිව යොදා ගැනීම හරහා, "ඉන්දියානු ව්යාප්තවාදය" පිළිබඳ විජේවීරගේ තර්කය තම කේඩරයන්ට තවදුරටත් සත්යයක් ලෙස පෙන්වීමට ජවිපෙ නායකත්වයට හැකි විය. කෙසේ වෙතත්, තරුණයින් 10,000 කට ආසන්න ප්රමාණයක් ඝාතනය වීමෙන් කැරැල්ල අමානුෂික ලෙස මර්දනය කෙරිණි.
1987-1989 දෙවන කැරැල්ල සහ 'දෙවියන්ගේ යුද්ධය'
ජවිපෙ ඉන්දීය විරෝධය සන්නද්ධ සහ අන්තවාදී ප්රචණ්ඩත්වයකින් මුදා හැරුණේ 1980 දශකයේ අග භාගයේදීය. 1987 ජූලි මාසයේදී ශ්රී ලංකාවේ ජේ.ආර්. ජයවර්ධන රජය සහ ඉන්දීය අගමැති රජීව් ගාන්ධි අතර අත්සන් කරන ලද ඉන්දු-ලංකා ගිවිසුම (Indo-Lanka Accord) සහ ඒ යටතේ ස්ථාපිත කරන ලද 13 වන ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථා සංශෝධනය (පළාත් සභා ක්රමය) මෙන්ම ඉන්දීය සාම සාධක හමුදාව (IPKF) ශ්රී ලංකාවට පැමිණීම, ජවිපෙ විසින් තම දෘෂ්ටිවාදයේ සනාථ වීමක් ලෙස අර්ථකථනය කළේය.
ජවිපෙ සිය දෙවන සන්නද්ධ අරගලය දියත් කළේ පන්ති අරගලයක් ලෙස නොව, සම්පූර්ණයෙන්ම "ඉන්දියානු ආක්රමණයට" එරෙහි ජාතික විමුක්ති අරගලයක් ලෙසිනි. ඔවුන් සිය හමුදාමය අංශය 'දේශප්රේමී ජනතා ව්යාපාරය' (DJV) ලෙස නම් කළ අතර, ඉන්දීය හමුදාව ප්රසිද්ධියේ "වඳුරු හමුදාව" ලෙස උපහාසයට ලක් කළහ.
- පළාත් සභා වර්ජනය සහ ඝාතන: පළාත් සභා මැතිවරණ ශ්රී ලංකාව බෙදා වෙන් කිරීමේ ඉන්දීය කුමන්ත්රණයක් ලෙස හඳුන්වමින්, ඊට සහභාගී වන ඕනෑම අයෙකු ඝාතනය කරන බවට ජවිපෙ මරණ තර්ජන නිකුත් කළේය. විජය කුමාරතුංග වැනි 13 වන සංශෝධනයට සහය දුන් ප්රගතිශීලී නායකයින්ද ජවිපෙ තුවක්කුවලට ගොදුරු විය.
- ආර්ථික කඩාකප්පල් කිරීම්: ඉන්දියානු භාණ්ඩ වර්ජනය කරන ලෙස ජනතාවට බලපෑම් කළ ඔවුන්, ඊට අකීකරු වූවන් ඝාතනය කළ අතර, ඉන්දියාවට පක්ෂපාතී වූ දේශපාලඥයන්, රාජ්ය නිලධාරීන් සහ සාමාන්ය පුරවැසියන් දහස් ගණනක් ඝාතනය කළහ.
අවසානයේදී, රජයේ මිලිටරි යන්ත්රණය විසින් ජවිපෙ නායක රෝහණ විජේවීර ඇතුළු ඉහළ නායකත්වය ඝාතනය කරමින්, තරුණ ජීවිත 50,000 කට ආසන්න ප්රමාණයක් බිලිගනිමින් මෙම කැරැල්ලද කෲර ලෙස මර්දනය කර දමන ලදී. මෙම පරාජයන් දෙකම ජවිපෙට කියා දුන් කටුක පාඩම වූයේ, හුදු ජාතිකවාදී සහ ඉන්දීය විරෝධී හැඟීම් ඇවිස්සීමෙන් පමණක් රාජ්ය බලය ලබාගත නොහැකි බවයි.
පශ්චාත් 1989 දෘෂ්ටිවාදාත්මක අපගමනය සහ 'පන්ති පහේ' පරිණාමය
1994 වසරේදී යළිත් ප්රජාතන්ත්රවාදී දේශපාලන ප්රවාහයට අවතීර්ණ වූ ජවිපෙ, සන්නද්ධ අරගල සංකල්පය අතහැර දමා මැතිවරණ දේශපාලනය තෝරා ගත්තේය. සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීමත් සමඟ ගෝලීය මාක්ස්වාදී දේශපාලනයේ සිදුවූ පසුබෑමද ජවිපෙ සිය දැඩි කොමියුනිස්ට් ප්රතිපත්ති (පුද්ගලික දේපළ අහෝසි කිරීම වැනි) ලිහිල් කිරීමට හේතු විය. කෙසේ වෙතත්, 2000 දශකයේ මුල් භාගය දක්වාම පක්ෂය තුළ යම් මට්ටමක ඉන්දීය විරෝධයක් සහ සිංහල ජාතිකවාදී මුහුණුවරක් දක්නට ලැබුණි. උදාහරණයක් ලෙස, ඉන්දියාව සමඟ අත්සන් කිරීමට ගිය CEPA (Comprehensive Economic Partnership Agreement) ගිවිසුමට එරෙහිව ඔවුහු දැවැන්ත උද්ඝෝෂණ මෙහෙයවූහ.
එහෙත්, 2014 වසරේදී අනුර කුමාර දිසානායක පක්ෂ නායකත්වයට පත්වීමත් සමඟ, ජවිපෙ වඩාත් ප්රායෝගික සහ නම්යශීලී (Flexible Marxism) දේශපාලන ගමන් මගකට අවතීර්ණ විය. ජාතික ජන බලවේගය (NPP) නමින් පුළුල් මහජන ව්යාපාරයක් ගොඩනැගීම හරහා ඔවුන් සාම්ප්රදායික පක්ෂ රාමුවෙන් ඔබ්බට ගොස් සුළු ධනේෂ්වර මධ්යම පාන්තික සහ බුද්ධිමත් ස්ථරයන් ආකර්ෂණය කර ගැනීමට උත්සාහ ගත්හ.
මෙම පරිණාමයේ තීරණාත්මක සන්ධිස්ථානය වන්නේ ටිල්වින් සිල්වා විසින් හෙළිදරව් කරන ලද පරිදි, ජවිපෙ කේඩරය සඳහා පවත්වනු ලබන මූලික අධ්යාපන මොඩියුලයන් හෙවත් 'පන්ති පහ' වර්තමානයට ගැලපෙන පරිදි සම්පූර්ණයෙන්ම සංශෝධනය කර තිබීමයි. අද වන විට එහි "ඉන්දියාව ඉලක්ක කරගත් කිසිදු මොඩියුලයක් අඩංගු නොවේ".
වර්තමාන විෂය නිර්දේශයේ ව්යුහාත්මක විශ්ලේෂණය
ටිල්වින් සිල්වාගේ ප්රකාශයට අනුව, අද ජවිපෙ සාමාජිකයින්ට උගන්වන වර්තමාන 'පන්ති පහට' ඇතුළත් වන්නේ පහත දැක්වෙන ප්රායෝගික පාඩම් මාලාවයි :
- ආර්ථික අර්බුදය: පැරණි විෂය නිර්දේශයේ පළමු පන්තිය මෙහිදී තවදුරටත් පවත්වාගෙන යයි. එහෙත් එය හුදෙක් ධනවාදයට බැන වැදීමක් නොව, ශ්රී ලංකාව මුහුණ දී ඇති ඓතිහාසික ණය අර්බුදය, ජාත්යන්තර මූල්ය අරමුදල (IMF) සමඟ ගනුදෙනු කිරීමේ යථාර්ථය සහ නව ලිබරල් ප්රතිපත්තිවල අසාර්ථකත්වය පිළිබඳ විද්යාත්මක විශ්ලේෂණයකි.
- ජාතික හෝ ජනවාර්ගික ප්රශ්නය: මෙය ඓතිහාසික හැරවුම් ලක්ෂ්යයකි. අතීතයේදී "ඉන්දියානු ව්යාප්තවාදය" නමින් දෙමළ ජනතාව ඉලක්ක කරමින් ජාතිවාදය පෝෂණය කළ දේශනය වෙනුවට, ජාතික සංහිඳියාව, සුළුතර අයිතිවාසිකම් සහ වාර්ගික සමගිය පිළිබඳ මාක්ස්වාදී ප්රවේශයක් මෙහිදී සාකච්ඡා කෙරේ. කඳුකර දෙමළ ජනතාව 'පස්වන සේනාංකයක්' ලෙස සැලකීමේ න්යාය සම්පූර්ණයෙන්ම කුණු කූඩයට දමා ඇත.
- ශ්රී ලංකාවේ වාම ව්යාපාරයේ ඉතිහාසය: පැරණි වමේ අසාර්ථකත්වයන් මෙන්ම, ජවිපෙ අතීතයේ සිදු කළ සන්නද්ධ අරගලවල වැරදි සහ එහි ප්රතිවිපාක පිළිබඳවද යම් මට්ටමක ස්වයං-විවේචනයක් මෙහිදී අපේක්ෂා කෙරේ.
- සමාජවාදයට යන මාර්ගය: ඓතිහාසික පස්වන පන්තියේ ඉගැන්වූ "පැය 24 සන්නද්ධ විප්ලවය" වෙනුවට, ප්රජාතන්ත්රවාදී මැතිවරණ ක්රියාවලිය හරහා සහ මහජන ව්යාපාරයක් (NPP ආකෘතිය) මගින් බලය අත්පත් කරගෙන, ක්රමිකව සමාජ-ප්රජාතන්ත්රවාදී හෝ සමාජවාදී ප්රතිසංස්කරණ කරා ගමන් කිරීමේ උපාය මාර්ගය මෙහිදී ඉගැන්වේ.
- බොල්ෂෙවික් වර්ගයේ පක්ෂ ව්යුහයක් ගොඩනැගීම: ආණ්ඩුවක් පාලනය කරන විට වුවද, පක්ෂයේ අභ්යන්තර විනය, මධ්යගත ප්රජාතන්ත්රවාදය සහ සාමාජික කැපවීම පවත්වාගෙන යාමේ වැදගත්කම අවධාරණය කිරීම.
"අපි ගොඩක් වෙනස් වෙලා තියෙනවා, දැන් අපි වගකිවයුතු ආණ්ඩුවක්," යනුවෙන් ලන්ඩන් නුවරදී දෙමළ ඩයස්පෝරා නියෝජිතයින් අමතා ටිල්වින් සිල්වා කළ ප්රකාශය , ජවිපෙ නායකත්වය තම කේඩරය පමණක් නොව ජාත්යන්තර ප්රජාවද දෘෂ්ටිවාදාත්මකව අලුත් කිරීමට දරන උත්සාහය පෙන්වා දෙයි.
ප්රායෝගික රාජ්යතාන්ත්රිකත්වය: 2026 ජවිපෙ නියෝජිත පිරිසේ ඓතිහාසික ඉන්දීය සංචාරය
'ඉන්දියානු ව්යාප්තවාදය' දෘෂ්ටිවාදයෙන් ඉවත් වීමේ න්යායික ප්රකාශය ප්රායෝගික රාජ්යතාන්ත්රික තලයේ මනාව පිළිබිඹු වූයේ, 2026 පෙබරවාරි 5 වන දින සිට 12 වන දින දක්වා ජවිපෙ ප්රධාන ලේකම් ටිල්වින් සිල්වාගේ නායකත්වයෙන් යුත් ඉහළ පෙළේ නියෝජිත පිරිසක් ඉන්දියාවේ කළ නිල සංචාරය හරහාය. අතීතයේදී ඉන්දීය නිෂ්පාදන පවා වර්ජනය කළ පක්ෂයක ප්රධානියා නිල වශයෙන් නවදිල්ලියට පය තැබීම දේශපාලන භූමිකම්පාවක් බඳු විය.
මෙම සංචාරය සංවිධානය කර තිබුණේ ඉන්දීය රජයේ අනුග්රහය ලබන 'ඉන්දීය සංස්කෘතික සබඳතා කවුන්සිලයේ' (ICCR) විශේෂ ආරාධනයක් සහ එහි 'විශිෂ්ට අමුත්තන්ගේ වැඩසටහන' (Distinguished Visitors Programme) යටතේය.
දූත පිරිසේ සංයුතිය සහ එහි පණිවිඩය
දූත පිරිසේ සංයුතියම ජවිපෙ වර්තමාන ප්රවේශයේ හැරවුම පෙන්නුම් කරයි. ඊට ටිල්වින් සිල්වාට අමතරව, ජාතික ජන බලවේගයේ (NPP) පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රීවරුන් වන කිට්ණන් සෙල්වරාජ් සහ කරුණානන්දන් ඉලන්කුමරන් (කඳුකර සහ දෙමළ නියෝජනය), අන්තර් සමාගම් සේවක සංගමයේ ප්රධාන ලේකම් ජානක අධිකාරි (වෘත්තීය සමිති නියෝජනය), පක්ෂ මාධ්ය ඒකකයේ හේමතිලක ගමගේ සහ ජවිපෙ ජාත්යන්තර කමිටු සාමාජිකා නීතීඥ කල්පනා මධුභාෂිණී ඇතුළත් වූහ. විශේෂයෙන්ම අතීතයේ ඉන්දීය ව්යාප්තවාදයේ ඒජන්තයින් ලෙස හැඳින්වූ කඳුකර දෙමළ ප්රජාව නියෝජනය කරන මන්ත්රීවරුන් මෙම නියෝජිත පිරිසට ඇතුළත් වීම මගින් ඉන්දියාවට ප්රබල සංහිඳියාවේ පණිවිඩයක් ලබා දී තිබුණි.
නවදිල්ලි සාකච්ඡා: භූ-දේශපාලන අවබෝධය සහ බලය බෙදීමේ විවාදය
නවදිල්ලියේදී දූත පිරිස ඉන්දීය විදේශ කටයුතු අමාත්ය ආචාර්ය එස්. ජයශංකර් සහ නියෝජ්ය ජාතික ආරක්ෂක උපදේශක පවන් කපූර් සමඟ ඉහළ පෙළේ සාකච්ඡා පැවැත්වූහ. ටිල්වින් සිල්වා මෙම හමුව විස්තර කළේ ඉතා "මිත්රශීලී" සහ සමීප කතාබහක් ලෙසිනි.
මෙහිදී ඉන්දීය විදේශ අමාත්යවරයා අවධාරණය කර තිබුණේ ඉන්දියාවේ "අසල්වැසියා ප්රථමයෙන්" (Neighbourhood First) විදේශ ප්රතිපත්තිය සහ සාගර කලාපීය ආරක්ෂාව පිළිබඳ "MAHASAGAR" දැක්ම යටතේ ශ්රී ලංකාවට අඛණ්ඩ සහාය ලබා දෙන බවයි.
වඩාත්ම කැපී පෙනෙන සහ දේශපාලනික වශයෙන් සංවේදී කාරණය වූයේ, අතීතයේදී දෙරට අතර දැඩි අර්බුදයක් නිර්මාණය කළ 13 වන ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථා සංශෝධනය, පළාත් සභා මැතිවරණ පැවැත්වීම, බලය බෙදා හැරීම (Devolution) හෝ ජාතික ප්රශ්නය පිළිබඳව ඉන්දීය පාර්ශ්වයෙන් කිසිදු බලපෑමක් හෝ සාකච්ඡාවක් මෙම හමුවේදී සිදු නොවීමයි. හින්දු පුවත්පත නැගූ පැනයකට පිළිතුරු දෙමින් ටිල්වින් සිල්වා පැහැදිලිවම ප්රකාශ කළේ, තම සංචාරයේදී දේශපාලනික ප්රශ්න සාකච්ඡා නොකළ බවත්, සම්පූර්ණ අවධානය යොමු වූයේ ආර්ථික සංවර්ධන සහයෝගීතාවය සහ තාක්ෂණික හුවමාරුව කෙරෙහි පමණක් බවත්ය. මෙය ඉන්දියාවේ විදේශ ප්රතිපත්තියේ ද පරිණාමයක් පෙන්වයි; එනම්, ශ්රී ලංකාවේ අභ්යන්තර දේශපාලන සංවේදීතාවන්ට බලපෑම් කරනවාට වඩා වර්තමාන රජය සමඟ ආර්ථික පාලම් ගොඩනැගීමට නවදිල්ලිය ප්රමුඛත්වය දී ඇති බවයි.
Pathfinder economic proposals presented to JVP
ගුජරාට් සහ කේරළ සංචාර: සංවර්ධන ආකෘති ද්විත්වයක් අධ්යයනය කිරීම
ජවිපෙ නියෝජිත පිරිසේ ප්රාන්ත සංචාරය දේශපාලනික වශයෙන් ඉතා උපායමාර්ගික ලෙස තෝරාගත් එකකි. ඔවුන් ඉන්දියාවේ එකිනෙකට ප්රතිවිරුද්ධ දේශපාලන සහ ආර්ථික දර්ශනයන් නියෝජනය කරන ප්රාන්ත දෙකක් - ගුජරාට් සහ කේරළය- අධ්යයනය කළහ.
- ගුජරාට් ආකෘතිය (ධනේශ්වර-කාර්මික වර්ධනය): ඉන්දීය අගමැති නරේන්ද්ර මෝදිගේ දේශපාලන තෝතැන්න වන ගුජරාටයේදී, ඔවුන් මහඇමති භූරේන්ද්ර පටෙල් හමුවිය. ගුජරාටය යනු දැඩි ප්රාග්ධන කේන්ද්රීය සහ ප්රතිපත්ති මත පදනම් වූ (Policy-driven) කාර්මික ප්රාන්තයකි. එහිදී අමුල් කිරි සමුපකාරය (Amul Milk Cooperative) වැනි ආයතන නැරඹීම හරහා ප්රාග්ධනය සහ සමුපකාර ක්රමවේද මුසු වූ සාර්ථක දේශීය කර්මාන්ත ආකෘතියක් ජවිපෙ විසින් නිරීක්ෂණය කරන ලදී. ටිල්වින් සිල්වා ගුජරාට් මහඇමතිවරයාගෙන් ඉල්ලා සිටියේ ශ්රී ලංකාවේ කාර්මිකකරණයට සහ සංචාරක ව්යාපාරයට ගුජරාටයේ ආයෝජකයින් යොමු කරන ලෙසයි. පැරණි මාක්ස්වාදී පක්ෂයක් මෙලෙස ධනේශ්වර ප්රාන්තයකින් ආයෝජන ඉල්ලීම ඔවුන්ගේ ප්රායෝගික පරිවර්තනයේ කදිම නිදසුනකි.
- කේරළ ආකෘතිය (වාමාංශික-සමාජ ප්රජාතන්ත්රවාදය): කේරළය යනු දශක ගණනාවක් තිස්සේ ඉන්දියාවේ මාක්ස්වාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (CPI-M) විසින් පාලනය කරනු ලබන ප්රාන්තයකි. මහඇමති පිනරායි විජයන් සමඟ පැවති සාකච්ඡා ජවිපෙ දෘෂ්ටිවාදයට වඩාත් සමීප විය. අධ්යාපනය, සෞඛ්යය සහ මානව සංවර්ධනය අතින් ඉන්දියාවේ ඉහළම ස්ථානයක සිටින කේරළයේ ආකෘතිය ජවිපෙට විශාල ආදර්ශයකි. එහිදී ඔවුන් ඉන්දීය අභ්යවකාශ පර්යේෂණ සංවිධානයේ (ISRO) වික්රම් සාරාබායි අභ්යවකාශ මධ්යස්ථානය සහ විලින්ජම් ජාත්යන්තර වරාය (Vizhinjam Port) නිරීක්ෂණය කළහ. නිල් ආර්ථිකය (Blue economy), වරාය සංවර්ධනය සහ උසස් තාක්ෂණය ශ්රී ලංකාවට ග්රහණය කරගැනීමේ අරමුණින් මෙම නිරීක්ෂණ සිදු විය.
භූ-දේශපාලනික යථාර්ථය සහ ඉන්දියාවේ මෘදු බලය: 'දිට්වා' සුළි කුණාටුව සහ 'සාගර් බන්ධු' මෙහෙයුම
ජවිපෙ නායකත්වය විසින් ඓතිහාසික "ඉන්දියානු ව්යාප්තවාදය" න්යාය අතහැර දැමීමට ප්රධානතම හේතුවක් වූයේ ගෝලීය සහ කලාපීය භූ-දේශපාලනික සහ ආර්ථික යථාර්ථයන්හි බලපෑමයි. 2022 වසරේ ශ්රී ලංකාව මුහුණ දුන් බංකොලොත්භාවයේදී ඩොලර් බිලියන 4 කට අධික මූල්ය ආධාරයක් ලබා දෙමින් ඉන්දියාව ශ්රී ලංකාවට ජීවන මාර්ගයක් සැපයීය. ආණ්ඩුවක් පාලනය කරන ඕනෑම දේශපාලන පක්ෂයකට මෙම භූ-ආර්ථික යථාර්ථය නොසලකා හැරිය නොහැක.
කෙසේ වෙතත්, ඉන්දීය විරෝධය සම්පූර්ණයෙන්ම සෝදා හරිනු ලැබුවේ, 2025 වසරේ අගභාගයේදී (නොවැම්බර් - දෙසැම්බර්) ශ්රී ලංකාවට බලපෑ අතිශය විනාශකාරී "දිට්වා සුළි කුණාටුව" (Cyclone Ditwah/Ditva) සහ ඒ හමුවේ ඉන්දියාව විසින් දියත් කළ දැවැන්ත මානුෂීය සහන මෙහෙයුම හරහාය.
දිට්වා සුළි කුණාටුව හේතුවෙන් ශ්රී ලංකාව පුරා පුද්ගලයින් 600 කට අධික ප්රමාණයක් මිය ගිය අතර, මිලියනයකට අධික ජනතාවක් දැවැන්ත ගංවතුර සහ නායයෑම් තත්ත්වයන් හේතුවෙන් අවතැන් වූහ. ශ්රී ලංකාවේ ඉතිහාසයේ 2004 සුනාමියෙන් පසු ඇතිවූ දරුණුතම ස්වාභාවික ව්යසනය මෙය විය. ශ්රී ලංකා රජයේ ආපදා කළමනාකරණ යාන්ත්රණය මුළුමනින්ම අඩාල වූ අවස්ථාවේදී, ඉන්දියාව තම "සාගර් බන්ධු මෙහෙයුම" (Operation Sagar Bandhu) හරහා පැය කිහිපයක් ඇතුළත සහන කටයුතු දියත් කළේය.
සාගර් බන්ධු මෙහෙයුමේ පරිමාණය සහ බලපෑම
|
සහන මෙහෙයුමේ අංගය |
ඉන්දියාවේ දායකත්වය සහ ක්රියාකාරීත්වය |
|
නාවික සහාය |
ඒ වන විට කොළඹ වරායේ නැංගුරම් ලා තිබූ ඉන්දියාවේ ප්රධාන ගුවන් යානා අංගන නෞකාව වන INS Vikrant සහ INS Udaygiri නෞකා වහාම සහන කටයුතු සඳහා යෙදවිණි. පසුව INS Sukanya නෞකාව අතිරේක සහන ද්රව්ය රැගෙන ත්රිකුණාමලයට ළඟා විය. |
|
ගුවන් සහ මුදවාගැනීමේ මෙහෙයුම් |
ඉන්දීය ගුවන් හමුදාවේ (IAF) C-130J යානා මගින් සහන ද්රව්ය ගුවන්ගත කළ අතර, INS Vikrant නෞකාවේ චේතක් හෙලිකොප්ටර් සහ Mi-17 යානා මගින් ගැබිනි මව්වරුන්, ළදරුවන් ඇතුළු 150 කට අධික පිරිසක් මුදවා ගන්නා ලදී. |
|
මානුෂීය ද්රව්ය සහ වෛද්ය සහාය |
ටොන් 53 කට අධික හදිසි ආහාර, කූඩාරම්, සහ ඖෂධ ලබා දෙන ලදී. ඉන්දීය ජාතික ආපදා ප්රතිචාර බලකායේ (NDRF) 80 දෙනෙකුගෙන් යුත් විශේෂ කණ්ඩායමක් සහ ශල්යාගාර පහසුකම් සහිත 'BHISHM' කියුබ් 2ක් ශ්රී ලංකාවට එවන ලදී. |
|
යටිතල පහසුකම් යථා තත්ත්වයට පත් කිරීම |
නායයෑම් හේතුවෙන් විනාශ වූ මාර්ග සම්බන්ධ කිරීම සඳහා ටොන් 65 ක බේලි පාලම් (Bailey Bridges) සහ ක්ෂේත්ර රෝහල් (Field hospitals) මධ්යම පළාතට සහ මහියංගනයට ලබා දෙන ලදී. |
මූලාශ්ර:
ඉන්දියාවේ මෙම දැවැන්ත මෘදු බල (Soft Power) ප්රක්ෂේපණය ශ්රී ලංකාවේ ජනතාවගේ මනෝභාවය තුළ ගැඹුරු කෘතවේදීත්වයක් නිර්මාණය කළේය. ජවිපෙ ප්රධාන ලේකම් ටිල්වින් සිල්වා 'ද හින්දු' සම්මුඛ සාකච්ඡාවේදී දිට්වා සුළි කුණාටුවෙන් ශ්රී ලංකාව යථා තත්ත්වයට පත් කිරීම වෙනුවෙන් ඉන්දියාව ලබා දුන් සහායට සෘජුවම කෘතඥතාව පළ කිරීම , හුදෙක් රාජ්යතාන්ත්රික ආචාරශීලීත්වයක් පමණක් නොව, ඉන්දියාව යනු තවදුරටත් ආක්රමණිකයෙකු නොව විශ්වාසදායක අසල්වැසියෙකු බවට ජවිපෙ නායකත්වය විසින්ම පිළිගැනීමකි. ව්යසනයක් හමුවේ තම ජනතාව බේරාගැනීමට ඉන්දීය හමුදාව (අතීතයේ ඔවුන් 'වඳුරු හමුදාව' යැයි හැඳින්වූ) ජීවිත පරදුවට තබා කටයුතු කරන විට, "ඉන්දියානු ව්යාප්තවාදය" නමැති මතවාදයට සමාජය තුළ තවදුරටත් පැවැත්මක් නොමැති බව ජවිපෙ මොනවට අවබෝධ කරගෙන ඇත.
උපායමාර්ගික ව්යාපෘති සහ තුලනාත්මක විදේශ ප්රතිපත්තිය
ඉන්දීය විරෝධයෙන් බැහැර වුවද, ජවිපෙ සම්පූර්ණයෙන්ම ඉන්දීය ආධිපත්යයට යටත් වී නොමැති බව තම පක්ෂ කාඩරයට පෙන්වීමට ඔවුන්ගේ නව විදේශ ප්රතිපත්ති හරහා කෙරෙන සමහර පෙනී සිටීම්වලින් පෙනී යයි. ත්රිකුණාමලය තෙල් ටැංකි සංකීර්ණය සංවර්ධනය කිරීම, කන්කසන්තුරේ වරාය සංවර්ධනය වැනි උපායමාර්ගික ස්ථානවල ඉන්දියානු සහාය ලබන ව්යාපෘති පිළිබඳව අතීතයේදී ජවිපෙ දැක්වූයේ දැඩි ජාතිකවාදී විරෝධයකි. එහෙත් අද වන විට එම ආස්ථානය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වී, වෛෂයික ආර්ථික පදනමක් මත ස්ථාපිත වී ඇත.
හින්දු පුවත්පත සමඟ පැවති සම්මුඛ සාකච්ඡාවේදී මීරා ශ්රීනිවාසන් නැගූ පැනයකට ප්රතිචාර දක්වමින් ටිල්වින් සිල්වා අවධාරණය කළේ, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ස්ථාවරය ඉන්දියාවට පමණක් සීමා වූවක් නොවන බවයි. "ලොකු ව්යාපෘති සම්බන්ධයෙන් අපට තියෙන ස්ථාවරය ඉන්දියාවට විතරක් විශේෂිත එකක් නෙමේ" යැයි පැහැදිලි කළ ඔහු, හවුල්කාර රට (ඉන්දියාව, චීනය, ඇමරිකාව හෝ වෙනත් රටක්) කුමක් වුවත්, ආණ්ඩුව ඕනෑම ප්රධාන ව්යාපෘතියක් තීරණය කරන්නේ නිර්ණායක තුනක් මත බව පෙන්වා දුන්නේය:
- ව්යාපෘතියේ පිරිවැය (Cost-effectiveness)
- ගනුදෙනුවේ සාධාරණත්වය (Fairness and Transparency)
- ශ්රී ලාංකික ජනතාවට ලැබෙන ප්රතිලාභය (National Benefit)
මෙමගින් පක්ෂය උත්සාහ කරන්නේ කලාපීය භූ-දේශපාලන කඳවුරු බැඳීම්වලින් (විශේෂයෙන් ඉන්දු-චීන කලාපීය බල අරගලයෙන්) ඈත් වී, නොබැඳි (Non-aligned) සහ විවෘත විදේශ ප්රතිපත්තියක් පවත්වාගෙන යාමටයි. ආණ්ඩුවක් ලෙස NPP චීනයේ සංවර්ධන ආධාර අපේක්ෂා කරන අතරම ඉන්දියාව සමඟ සමීප ආරක්ෂක සහ ආර්ථික සබඳතා පවත්වයි. මෙය පැරණි "බටහිර/ඉන්දියානු අධිරාජ්යවාදයට" එරෙහි අන්ධ විරෝධයට වඩා සූක්ෂ්ම සහ පරිණත රාජ්යතාන්ත්රික ප්රවේශයක් බව ජාජබයට සම්බන්ධ උගතුන්ගේ අදහසය.
දෘෂ්ටිවාදාත්මක විචාරය: ජාතිකත්වයේ සිට සමාජ ප්රජාතන්ත්රවාදය කරා පියනැගීමක්ද පාවාදීමක්ද?
ජවිපෙ විසින් සිය පන්ති පහෙන් "ඉන්දියානු ව්යාප්තවාදය" ඉවත් කිරීම සහ ඉන්දියාව සමඟ සමීප සබඳතා ගොඩනගා ගැනීම, දේශපාලන විචාරකයින් සහ විශේෂයෙන්ම අන්ත-වාමාංශික කඳවුරු අතර දැඩි විවාදයකට තුඩු දී ඇත.
අන්ත-වාමාංශික විවේචනය
පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය (FSP) සහ අනෙකුත් දැඩි මතධාරී මාක්ස්වාදී කණ්ඩායම් (උදා: ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය - WSWS) ජවිපෙ මෙම ක්රියාමාර්ගය දකින්නේ සම්භාව්ය මාක්ස්වාදය සහ විප්ලවීය අරමුණු සම්පූර්ණයෙන්ම "පාවාදීමක්" ලෙසයි. ජවිපෙ නායකත්වය දැන් නව-ලිබරල් ධනවාදයට සහ ඉන්දීය ප්රාග්ධනයට යටත් වී ඇති බවට ඔවුහු චෝදනා කරති. එක් විචාරකයෙකු මෙය හඳුන්වා ඇත්තේ "කටුස්සාගේ උරග දේශපාලනය" (Reptilian politics of the lizard) ලෙසිනි; එනම් ජවිපෙ බලය ලබා ගැනීම සඳහා පරිසරයට අනුව තම වර්ණය වෙනස් කරන අවස්ථාවාදී කණ්ඩායමක් බවයි. අතීතයේ කඳුකර දෙමළ ජනතාවට එරෙහිව ජාතිවාදය අවුස්සා, දැන් බලය ලබාගත් පසු එය අමතක කිරීම දේශපාලන කුහකත්වයක් බව ඔවුන්ගේ තර්කයයි.
ප්රායෝගික දේශපාලන විශ්ලේෂණය
එහෙත්, පුළුල් දේශපාලන විද්යාත්මක සහ භූ-දේශපාලනික කෝණයකින් බලන කල පෙනී යන්නේ, මෙය පාවාදීමකට වඩා රාජ්ය පාලනයට සහ බලය රැකගැනීමට අත්යවශ්ය 'දේශපාලන මේරීමක්' (Political Maturity) බවයි. විප්ලවීය සටන්කාමී කණ්ඩායමකට (Insurgent group) ඕනෑම විදේශ බලවතෙකු සතුරෙකු ලෙස හංවඩු ගසමින් සමාජය කැලඹිය හැකි වුවද, බංකොලොත් වූ ආර්ථිකයක් ගොඩනැගීමේ වගකීම භාරගත් ආණ්ඩුවකට එලෙස කටයුතු කළ නොහැක. ශ්රී ලංකාවේ පැවැත්ම රඳා පවතින්නේ IMF සහාය, ඉන්දියානු ණය සහන සහ ජාත්යන්තර වෙළඳාම මත බැවින්, යල්පැනගිය 'ව්යාප්තවාදී' සටන් පාඨවලින් රටට අත්කර දිය හැකි යහපතක් නැත.
තවද, "ඉන්දියානු ව්යාප්තවාදය" පිළිබඳ පැරණි න්යාය ඉවත් කිරීම ශ්රී ලංකාවේ අභ්යන්තර වාර්ගික සංහිඳියාවට ඉතා ධනාත්මක ලෙස බලපායි. කඳුකර දෙමළ ජනතාව 'පස්වන සේනාංකයක්' ලෙස හැඳින්වීම අතහැර දැමීම හරහා, ජවිපෙ ප්රමුඛ ජාතික ජන බලවේගයට එම ජනකොටස්වල මැතිවරණ සහාය ලබා ගැනීමටත්, ජාතික මට්ටමේ පිළිගැනීමක් සහිත පක්ෂයක් ලෙස ස්ථාපිත වීමටත් හැකියාව ලැබී ඇත. වර්තමාන 'පන්ති පහ' තුළ ජාතික ප්රශ්නය සාකච්ඡා කිරීම මගින් ඔවුන් උත්සාහ කරන්නේ අතීතයේ තමන් අතින් සිදුවූ වාර්ගික ආන්තීකරණය නිවැරදි කරගෙන, සියලු ජාතීන් නියෝජනය කරන ශ්රී ලාංකේය අනන්යතාවයක් ගොඩනැගීමටය.
නිගමනය
ශ්රී ලංකාවේ දේශපාලන භූමිය තුළ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ වර්තමාන ගමන්මග, විප්ලවීය ප්රචණ්ඩත්වයේ සිට ප්රජාතන්ත්රවාදී රාජ්ය පාලනය කරා වන සංකීර්ණ පරිණාමයක විශිෂ්ට නිදසුනකි. පක්ෂයේ දේශපාලන අභ්යන්තර පුහුණු වැඩසටහනෙන් "ඉන්දියානු ව්යාප්තවාදය" ඉවත් කිරීම සහ ඒ බව ප්රධාන ලේකම් ටිල්වින් සිල්වා විසින් හින්දු පුවත්පතට නිල වශයෙන් ප්රකාශ කිරීම , හුදෙක් පක්ෂ විෂය නිර්දේශයේ සිදුවූ සරල සංශෝධනයක් නොවේ. එය දශක පහකට අධික කාලයක් ශ්රී ලංකාවේ දේශපාලන ව්යුහය, වාර්ගික සබඳතා සහ විදේශ ප්රතිපත්තිය කෙරෙහි දැඩි විනාශකාරී බලපෑමක් එල්ල කළ ඓතිහාසික දෘෂ්ටිවාදයක නිල සහ අවසානාත්මක අවමංගල්යය සනිටුහන් කිරීමකි.
ජවිපෙ නායකත්වය මනාව අවබෝධ කරගෙන ඇත්තේ, 1960 දශකයේ සීතල යුද මානසිකත්වයෙන් හෝ 1980 දශකයේ අන්ත ජාතිකවාදී කෝණයෙන් 21 වැනි සියවසේ සංකීර්ණ භූ-දේශපාලනික සහ ආර්ථික අභියෝග ජයගත නොහැකි බවයි. විශේෂයෙන්ම 'දිට්වා' සුළි කුණාටුව වැනි ජාතික ව්යසනයන්හිදී ඉන්දියාවේ 'සාගර් බන්ධු' මෙහෙයුම හරහා ශ්රී ලංකාවට ලැබුණු දැවැන්ත මානුෂීය ආධාර , කලාපීය සහයෝගීතාවයේ ඇති ප්රායෝගික වටිනාකම පක්ෂයට මෙන්ම සමස්ත ජාතියටම තහවුරු කර ඇත.
2026 පෙබරවාරි මාසයේදී ඉන්දියාවේ කළ සාර්ථක නිල සංචාරය, එරට සංවර්ධන ආකෘති (ගුජරාට් සහ කේරළ) අධ්යයනය කිරීම සහ උපායමාර්ගික ව්යාපෘති දෙස ජාතික ප්රතිලාභය මත පදනම්ව වෛෂයිකව බැලීමට ගෙන ඇති තීරණය යන සියල්ලෙන් පෙනී යන්නේ, ජවිපෙ 'ආදර්ශවාදී මාක්ස්වාදයේ' සහ 'අන්ධ ඉන්දීය විරෝධයේ' සිට 'ප්රායෝගික රාජ්යතාන්ත්රිකත්වය' දක්වා සාර්ථකව පරිණාමය වී ඇති බවයි.
මෙම දෘෂ්ටිවාදාත්මක අපගමනය හරහා ශ්රී ලංකාවට අසල්වැසි ඉන්දියාව සමඟ අනවශ්ය ඝට්ටනයකින් තොරව, ආර්ථික සංවර්ධනය, තාක්ෂණික හුවමාරුව සහ කලාපීය ආරක්ෂාව පදනම් කරගත් නව සහයෝගීතාවයකට එළඹීමට පුළුල් අවස්ථාවක් නිර්මාණය වී ඇත. "පන්ති පහේ" අතීත ජාතිවාදී සහ අන්තවාදී සෙවනැලිවලින් මිදී, ශ්රී ලංකාවේ ජාතික අවශ්යතා සහ ආර්ථික සුරක්ෂිතභාවය පෙරදැරි කරගත් තුලනාත්මක සහ නොබැඳි විදේශ ප්රතිපත්තියක් කරා ජවිපෙ නායකත්වයෙන් යුත් ආණ්ඩුව යොමුවීම, සමකාලීන දකුණු ආසියානු දේශපාලනයේ සුවිශේෂී සහ ධනාත්මක ප්රවණතාවයක් ලෙස ඉතිහාසයට එක්වනු ඇත.
අවසාන වශයෙන්, ජවිපෙ නායකත්වයේ මෙම පරිවර්තනය මගින් ඔවුනට තම පක්ෂයේ අතීත භාවිතාවන් පිළිබඳ පශ්චත්තාපයක් සහ ඒවා හපා අවසන් කළ බුලත් හපයක් සේ අතහැර දැමීමක් මගින් 'විජේවීරයන්ගේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ මළගම' වත්මන් ජවිපෙය ජාතික ජන බලවේගය ලෙස සිංහාසනාරූඪ වීමත් සමග සිදුකර ඇත. කරුණා අම්මාන් සහ අනුර දිසානායක අසමානයන් වන්නේ කවර ස්වරූපයෙන් ද?
@සමාරා පරණවිතාන
