වෙනිසියුලානු ජනාධිපතිවරයා ඉලක්ක කර ගනිමින් ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය දියත් කළ ක්රියාන්විතය
ජාත්යන්තර දේශපාලනය උණුසුම් කර ඇති මොහොතක, ඒ පිළිබඳ ශ්රී ලංකා රජය දක්වන ප්රතිචාරය මෙරට විදේශ ප්රතිපත්තියේ මෙන්ම වත්මන් පාලන තන්ත්රයේ ස්වරූපය පිළිබඳව ද බරපතල ප්රශ්නාර්ථ මතු කරයි.
මෙය හුදු විදේශ ප්රතිපත්තිය පිළිබඳ ගැටලුවක් පමණක් නොව, දෘෂ්ටිවාදාත්මක දේශපාලනය සහ ප්රායෝගික රාජ්ය පාලනය අතර පවතින ගැටුම මනාව නිරූපණය කරන්නකි.
- පක්ෂයේ මතය සහ රජයේ ස්ථාවරය: බෙදුණු පෞරුෂයක ලක්ෂණ?
ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ (ජවිපෙ) ප්රචාරක ලේකම්වරයා සහ රජයේ විදේශ අමාත්යවරයා යන භූමිකාවන් දෙකම හොබවන විජිත හේරත් මහතාගේ ප්රකාශය මෙහිදී ඉතා වැදගත් වේ. පක්ෂය විසින් ඇමෙරිකානු ක්රියාව "නග්න අධිරාජ්යවාදී මැදිහත්වීමක්" ලෙස හෙළා දකින විට, රජය "ජාත්යන්තර නීති සහ ප්රඥප්ති" ගැන කතා කරමින් මධ්යස්ථ ස්ථාවරයක් ගැනීමට උත්සාහ කරයි.
- විග්රහය: දේශපාලන පක්ෂයක් ලෙස ජවිපෙට සිය සම්ප්රදායික අධිරාජ්ය විරෝධී පදනම රැක ගැනීමට සිදු වී ඇත. එහෙත් රජය ලෙස ජාත්යන්තර මූල්ය අරමුදල (IMF) සමඟ ඇති ගිවිසුම්, ඇමෙරිකාව සමඟ ඇති ආරක්ෂක සහයෝගීතාවන් සහ ආර්ථික අර්බුදයෙන් ගොඩ ඒමට අවශ්ය බටහිර සහාය හමුවේ දැඩි ස්ථාවරයක් ගැනීම රාජ්ය තාන්ත්රිකව අසීරු වී ඇත.
2. ආරක්ෂක ගිවිසුම් සහ ස්වෛරීභාවයේ සීමාව
ජ්යෙෂ්ඨ මාධ්යවේදී මොහාන් සමරනායක මහතා පෙන්වා දෙන පරිදි, ඇමෙරිකාව සමඟ පවතින ආරක්ෂක අවබෝධතා ගිවිසුම් රජයේ "කට වැසීමට" හේතු වී තිබේ නම්, එය රටේ ස්වෛරීභාවය පිළිබඳ බරපතල තත්ත්වයකි.
- බලපෑම: බලවත් රටක් විසින් තවත් ස්වෛරී රටක නායකයෙකු පැහැරගෙන යාම වැනි ජාත්යන්තර නීතිය අමුඅමුවේ උල්ලංඝනය කළ අවස්ථාවකදී නිහඬව සිටීම, එම ක්රියාව අනුමත කිරීමක් ලෙස ජාත්යන්තර ප්රජාව අර්ථකථනය කළ හැකිය. ශ්රී ලංකාව වැනි නොබැඳි පිළිවෙතක් අනුගමනය කරන බව කියන රටකට මෙය සිය සදාචාරාත්මක පදනම අහිමි කර ගැනීමකි.
3. ජාත්යන්තර නීතිය: ආරක්ෂක පළිහක් ද? සැඟවීමට ඇති තිරයක් ද?
විදේශ අමාත්යවරයා එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්ෂක මණ්ඩලය සහ ප්රඥප්ති ගැන කතා කිරීම නීත්යානුකූලව නිවැරදි වුවද, ප්රායෝගිකව එය තීන්දුවක් ගැනීම ප්රායෝගිකව මග හැරීමකි (Escapism).
"එක්සත් ජාතීන්ගේ ප්රඥප්තියේ මූලධර්ම හතෙන් පහක්ම උල්ලංඝනය වී ඇති පසුබිමක, 'ක්රියාවලිය ඉක්මන් කරන්නැයි' යෝජනා කිරීම හුදෙක් රාජ්ය තාන්ත්රික වචන හරඹයක් පමණක් බව පෙනේ."
4. ජනතාව සහ ජාත්යන්තරය රවටනවාද?
මෙම ද්විත්ව ස්ථාවරය හරහා ආණ්ඩුව උත්සාහ කරන්නේ පාර්ශව දෙකක් සතුටු කිරීමටයි:
- දේශීය ජනතාව: ජවිපෙ ප්රකාශ හරහා සිය වාමාංශික, අධිරාජ්ය විරෝධී පදනම තවමත් පවතින බව පෙන්වමින් දේශීය ඡන්ද පදනම රැක ගැනීම.
- ජාත්යන්තර බලවතුන්: රජයේ නිල ස්ථාවරය මෘදු කරමින් ඇමෙරිකාව වැනි බලවත් රාජ්යයන් අමනාප කර නොගැනීම.
එහෙත්, මෙම "සෙල්ලම" දිගුකාලීනව සාර්ථක විය නොහැක. විදේශ ප්රතිපත්තියක තිබිය යුතු ස්ථාවරභාවය සහ විශ්වසනීයත්වය මෙවැනි පරස්පර ප්රකාශ හරහා දිය වී යයි.
වර්තමාන රජය පසුවන්නේ දෘෂ්ටිවාදාත්මක දේශපාලනය සහ භූ-දේශපාලනික යථාර්ථය අතර සිරවී ය. වෙනිසියුලානු සිද්ධිය හමුවේ දක්වන නිහඬතාවය හෝ මෘදු ස්ථාවරය හුදෙක් ආරක්ෂක ගිවිසුමක ප්රතිඵලයක්ම නොවිය හැකි වුවත්, රටේ පවතින ආර්ථික සහ දේශපාලන අස්ථාවරත්වය හමුවේ ඇමෙරිකාව වැනි බලවතෙකුට එරෙහි වීමට ඇති නොහැකියාව ඉන් මැනවින් පිළිබිඹු වේ.
පක්ෂය "අධිරාජ්යවාදයට විනාශය" කියද්දී, රජය එම අධිරාජ්යවාදී බලවතුන් සමඟ ගිවිසුම්ගතව නිහඬව සිටීම වත්මන් පාලනයේ ඇති "ප්රතිපත්තිමය හිස්බව" ලොවටම කියාපාන්නකි.
