ඉහළ අධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්රාම යාමේ වයස දීර්ඝ කිරීමේ අර්බුදය
ඉහළ අධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්රාම යාමේ වයස වැඩිකිරීමට රජය විසින් ගෙන ඇතැයි කියන
පියවරට එරෙහිව මේ වන විට සමාජය තුළ දැවැන්ත විරෝධතා රැල්ලක් මතුව තිබේ. මෙය අතිශයින්ම ජනප්රිය නොවන තීරණයක් වන අතර, මෙය ඉදිරියට ගෙන නොයා යුතු බවට ඉතා ප්රබල කරුණු ද ඉදිරිපත් වී ඇත. වසර 220 කට වැඩි ඉතිහාසයක් ඇති ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයේ කිසිදාක මෙලෙස පුරප්පාඩු 4 ක් නොපිරී පැවතී නොමැත.
මෙම දැඩි විරෝධය සහ කනස්සල්ල මධ්යයේ 'ඩේලි මිරර්' පුවත්පත විසින් අදාළ ප්රස්තුතය සම්බන්ධයෙන් නීති ක්ෂේත්රයේ ප්රවීණයින්ගේ අදහස් විමසීමේ විශේෂ සාකච්ඡා මාලාවක් සංවිධානය කර තිබුණි. මෙම ලිපිය, එම සම්මුඛ සාකච්ඡා මාලාවෙන් උපුටා ගනිමින් අප විසින් පාඨකයින් වෙත ගෙන එන විශේෂ අනුවර්තනයකි.
මේ සම්බන්ධයෙන් පාර්ලිමේන්තුව අමතමින් අධිකරණ සහ ජාතික ඒකාබද්ධතා අමාත්ය හර්ෂණ නානායක්කාර ප්රකාශ කර ඇත්තේ, මෙම පියවර සඳහා මෙතෙක් නිල කැබිනට් අනුමැතියක් හෝ තීරණයක් ගෙන නොමැති බවයි. කෙසේ වෙතත්, විනිසුරුවරුන් පමණක් නොව අනෙකුත් ක්ෂේත්රවල වෘත්තිකයන් ද විශ්රාම යාමේ වයස වැඩි කරන ලෙස ඉල්ලා ඇති බවත්, රජය විසින් ඇතැම් ඉල්ලීම් ධනාත්මකව සලකා බලමින් සිටින බවත් ඔහු පෙන්වා දී තිබේ. එහෙත් පසුගිය මාස දෙකක කාලය තුළ මෙම විෂයය හේතුවෙන් විශේෂයෙන්ම අධිකරණ පද්ධතිය තුළ මෙන්ම, ශ්රී ලංකා නීතිඥ සංගමය (BASL), මහාධිකරණ නීතිඥ සංගමය සහ නීතිඥ එකමුතුව වැනි ස්වාධීන වෘත්තීය ආයතන තුළ ද දැඩි කැළඹිලි සහගත තත්ත්වයක් නිර්මාණය වී ඇත.
මෙම පසුබිම තුළ, ශ්රී ලංකාවේ නීති ක්ෂේත්රයේ දැවැන්තයින් රැසක් බිහිකළ, කොළඹ විශ්වවිද්යාලයේ හිටපු නීති මහාචාර්යවරයෙකු මෙන්ම හිටපු අධිකරණ අමාත්යවරයෙකු ද වන මහාචාර්ය ජී.එල්. පීරිස් ඩේලි මිරර් පුවත්පත සමඟ පැවැත්වූ සම්මුඛ සාකච්ඡාව පහතින් ගෙන එන්නෙමු. කොළඹ විශ්වවිද්යාලයෙන් නීතිය පිළිබඳ උපාධිය ලබාගෙන, 1971 දී ඔක්ස්ෆර්ඩ් විශ්වවිද්යාලයෙන් D.Phil උපාධිය දිනාගත් මහාචාර්ය පීරිස්, 1990 දශකයේ මුල් භාගයේදී ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව කෙටුම්පත් කිරීම සඳහා ද පුරෝගාමී වූ අයෙකි. රටේ ජ්යෙෂ්ඨතම විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්රාම වයස දීර්ඝ කිරීමට රජය සැලසුම් කළහොත් අධිකරණයට පමණක් නොව අනෙකුත් ක්ෂේත්රවලට ද ඇතිවිය හැකි බරපතළ ප්රතිවිපාක පිළිබඳව මහාචාර්යවරයා මෙහිදී පුළුල්ව පැහැදිලි කරයි.
මහාචාර්ය ජී. එල්. පීරිස් සමඟ කළ සම්මුඛ සාකච්ඡාව
මහාචාර්යතුමනි, මෙම විෂයය මේ වන විට මෙතරම් ආන්දෝලනයකට තුඩු දී ඇත්තේ ඇයි?
පිළිතුර:
මේ මොහොතේ පවතින ප්රධානතම මතභේදාත්මක කරුණක් වන්නේ විනිසුරුවරුන්ගේ ධූර කාලය වසර දෙකකින් දීර්ඝ කිරීම සඳහා රජය ගෙන ඇති යෝජනාවයි. රජය විසින් නිල නිවේදනයක් නිකුත් කර නොමැති වුවද, රජය මේ පිළිබඳව දැඩි අවධානයක් යොමු කරමින් සිටින බවට පුළුල් අවබෝධයක් පවතී. පළමුවෙන්ම පැන නගින ප්රශ්නය නම්, මෙය කරන්නේ ඇයි? මෙහි ඇති අවශ්යතාවය කුමක්ද? මෙය ප්රමුඛතාවයක් ලෙස සලකන්නේ ඇයි? නීති ක්ෂේත්රයෙන් මෙන්ම සිවිල් සමාජයෙන්ද මීට එරෙහිව දැඩි විරෝධයක් එල්ල වී ඇති බව මේ වන විටත් පැහැදිලියි.
මෙයට විරෝධය පාමින් ශ්රී ලංකා නීතිඥ සංගමය (BASL) විසින් දැඩි නිවේදනයක් නිකුත් කර ඇති අතර, දිස්ත්රික් නීතිඥ සංගම්, සිවිල් සමාජ සංවිධාන, දේශපාලන පක්ෂ සහ වෘත්තීය සමිති ද එම ප්රධාන අදහස්ම අනුමත කර තිබෙනවා. ඒ නිසා මේ වන විට විශාල විරෝධතා රැල්ලක් නිර්මාණය වී තිබෙනවා. මෙය අතිශයින්ම ජනප්රිය නොවන තීරණයක් වන අතර, මෙය ඉදිරියට ගෙන නොයා යුතු බවට ඉතා ප්රබල හේතු ඉදිරිපත් කර තිබෙනවා.
මෙය ඉතා බරපතළ අන්දමේ බෙදීමක් සහ අසමගියක් ද නිර්මාණය කර තිබෙනවා. ඊට හොඳම උදාහරණය වන්නේ පහළ අධිකරණ නියෝජනය කරන නිල ආයතනය වන අධිකරණ සේවා සංගමයේ (JSA) මෑතකාලීන රැස්වීමයි.
අධිකරණ නිලධාරීන් නියෝජනය කරන ඇතැම් සංවිධාන මීට විරුද්ධ වී නොමැති බවට වාර්තා පළ වුණා. එය සත්යයක්ද?
පිළිතුර:
අතිගරු ජනාධිපතිතුමා සමඟ පැවති නිල නොවන සාකච්ඡාවකදී, විනිසුරුවරුන්ගේ ධූර කාලය වසර දෙකකින් දීර්ඝ කිරීම සම්බන්ධයෙන් තම සංගමයේ කිසිදු විරෝධයක් නොමැති බවට අධිකරණ සේවා සංගමයේ (JSA) සභාපතිවරයා විසින් ජනාධිපතිවරයාට සහතික වූ බව කියවෙනවා. නමුත් සංගමයේ සාමාජිකත්වය විසින් මෙය දැඩි ලෙස ප්රතික්ෂේප කර තිබෙනවා. ඔවුන් අවධාරණය කරන්නේ එය තම මතය නොවන බවත්, ඒ පිළිබඳව තමන්ගෙන් විමසා නොමැති බවත්, සංගමය වෙනුවෙන් එවැනි අදහසක් ජනාධිපතිවරයාට දැනුම් දීමට සංගමයේ සභාපතිවරයාට කිසිදු බලයක් ලබා දී නොමැති බවත්ය.
එවැනි තත්ත්වයක් තුළ, ජනාධිපතිවරයාට එවැනි ප්රකාශයක් කළ බව JSA සභාපතිවරයා ප්රතික්ෂේප කළා. ඔහු කියා සිටියේ "නැහැ මා එවැන්නක් කළේ නැහැ" යනුවෙනි. නමුත් එම නිල නොවන සාකච්ඡාවට සහභාගී වූ සංගමයේ ලේකම්වරයා විසින් එය ප්රතික්ෂේප කරමින්, සභාපතිවරයා එවැනි ප්රකාශයක් කළ බවට නැවත නැවතත් ප්රකාශ කර තිබුණා.
පසුව දැඩි මත ගැටුමක් ඇති වූ අතර, පුවත්පත් වාර්තාවලට අනුව, සංගමය වෙනුවෙන් එවැනි මතයක් ප්රකාශ කිරීමට තමන්ට අයිතියක් නොමැති බව අවසානයේදී JSA ප්රධානියා පිළිගෙන ඇති අතර, එය සංගමයේ වාර්තාවල ද සටහන් වී තිබෙනවා. මෙම තියුණු මත ගැටුම් කිසිසේත්ම අධිකරණයට කරන සේවයක් නෙවෙයි. සංගමයේ සභාපතිවරයා එවැනි ප්රකාශයක් කළේ නම්, එය සාමාජිකත්වයේ එකඟතාවයකින් තොරව සිදු කර ඇති බව දැන් පැහැදිලියි.
රජය විසින් මෙම ගැටලුවට ප්රමුඛස්ථානයක් ලබා දිය යුතු යැයි ඔබ සිතන්නේ ඇයි?
පිළිතුර:
පසුගිය සති කිහිපය තුළ ප්රධාන ධාරාවේ මාධ්යවල මෙන්ම සමාජ මාධ්යවලද මේ පිළිබඳව අඛණ්ඩ කතිකාවතක් නිර්මාණය වී තිබෙනවා. විනිසුරුවරුන්ගේ වෘත්තීය ජීවිතය සහ පසුබිම පිළිබඳව විවිධ අදහස්, කතුවැකි, කාටූන් සහ විමසීම් දැකගන්නට ලැබෙනවා. මෙවැනි මතභේදාත්මක තත්ත්වයන් පැහැදිලිවම අධිකරණයේ ගෞරවයට හානිකරයි.
අද අපේ රටේ මහජනතාවගේ පූර්ණ ගෞරවය සහ පිළිගැනීම දිනාගත් එකම ආයතනය අධිකරණය බව අතිශයෝක්තියකින් තොරව කිව හැකියි. එබැවින් එම ගෞරවයට කිසිදු ආකාරයකින් හානි වන දෙයක් නොකළ යුතුයි. මෙම විරෝධතා මධ්යයේ මතුවන ඉතා වැදගත් ප්රශ්නයක් වන්නේ; ප්රමුඛතාවක් ලෙස සලකා රජය මෙයම ක්රියාත්මක කිරීමට දිගින් දිගටම උත්සාහ කරන්නේ ඇයි? අධිකරණ ක්ෂේත්රයේ ප්රතිසංස්කරණ හදිසි අවශ්යතාවයක් ලෙස සලකන්නේ නම්, කළ යුතු වෙනත් පැහැදිලි දේවල් බොහෝමයක් තිබෙනවා.
ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවේ 20 වැනි සංශෝධනය මගින් ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයේ සහ අභියාචනාධිකරණයේ විනිසුරුවන් සංඛ්යාව සම්බන්ධයෙන් වැදගත් වෙනස්කම් කිහිපයක් සිදු කළා. මීට පෙර ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය සමන්විත වූයේ අගවිනිසුරුවරයා සහ තවත් විනිසුරුවන් 10 දෙනෙකු දක්වා වූ පිරිසකගෙන්, එනම් සමස්තය 11 කින්. අභියාචනාධිකරණය සමන්විත වූයේ එහි සභාපතිවරයා සහ විනිසුරුවන් 11 දෙනෙකු ඇතුළුව සමස්ත විනිසුරුවන් 12 දෙනෙකුගෙන්.
අධිකරණය මුහුණ දෙන බරපතළම ගැටලුවක් වන්නේ නීතියේ ප්රමාදයන් (law's delays) බවත්, නඩු ගොඩගැසී ඇති බවත්, යුක්තිය ප්රමාද කිරීම යනු යුක්තිය ප්රතික්ෂේප කිරීමක් බවත් එකල තර්ක කෙරුණා. එබැවින් මීට ඇති එකම ප්රායෝගික විසඳුම වන්නේ විනිසුරුවරුන්ගේ සංඛ්යාව සැලකිය යුතු ලෙස වැඩි කිරීම බවත්, එමගින් දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ ගොඩගැසී ඇති නඩු විසඳීමට වැඩි විනිසුරුවන් පිරිසක් ලබාගත හැකි බවත් තර්ක කළා. ඒ අනුව, 20 වැනි සංශෝධනයේ ප්රතිඵලයක් ලෙස ශ්රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවන් සංඛ්යාව 11 සිට 17 දක්වාත්, අභියාචනාධිකරණ විනිසුරුවන් සංඛ්යාව 12 සිට 20 දක්වාත් වැඩි කෙරුණා.
ඉහළ අධිකරණවල පිරවිය යුතු පුරප්පාඩු සම්බන්ධයෙන් පවතින තත්ත්වය කුමක්ද?
පිළිතුර:
පුදුමයට කරුණ නම්, මෙම අධිකරණ දෙකෙහි විනිසුරුවරුන් සංඛ්යාව සැලකිය යුතු ලෙස වැඩි කිරීම සඳහා ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථා සංශෝධනයක් ගෙන ඒමට තරම් දුරදිග ගිය ද, මේ වන විට ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයේ පුරප්පාඩු 4 ක් ද, අභියාචනාධිකරණයේ පුරප්පාඩු 4 ක් ද පිරවීමට ඉතිරිව තිබීමයි. වසර 220 කට වැඩි ඉතිහාසයක් ඇති ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයේ කිසිදාක මෙතරම් පුරප්පාඩු 4 ක් එකවර පැවතී නැහැ.
මේ සඳහා හේතුව කුමක්ද? මෙම පුරප්පාඩු හිතාමතාම නොපුරවා තබාගැනීමේ අරමුණ සම්බන්ධයෙන් තරමක් අහිතකර ආකාරයේ අනුමාන කිරීම් සමාජයේ පවතිනවා. නීතියේ ප්රමාදයන් විසඳීම ගැන අවංක උවමනාවක් තිබේ නම්, පළමුව කළ යුත්තේ මෙම පුරප්පාඩු පිරවීමයි. එය නොකරන්නේ ඇයි? එමෙන්ම අද වන විට පහළ අධිකරණ විනිසුරුවරුන් අතර දැඩි අතෘප්තියක් පවතින බව සත්යයක්.
මේ පිළිබඳව මට පෞද්ගලිකවම අවබෝධයක් තිබෙනවා. මන්ද නීති මහාචාර්යවරයෙකු සහ විද්වතෙකු ලෙස කොළඹ විශ්වවිද්යාලයේ නීති පීඨයේ වසර 26 ක කාලයක් තුළ ශිෂ්ය පරම්පරා දෙකකට මම උගන්වා තිබෙනවා. වර්තමානයේ ශ්රී ලංකාවේ අධිකරණ තනතුරු දරන බොහෝ දෙනෙකුට මා උගන්වා තිබෙනවා. ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයේ, අභියාචනාධිකරණයේ සහ ඊට පහළ සියලුම අධිකරණවල මගේ සිසුන් සිටිනවා. ඔවුන්ගේ සේවා තත්ත්වයන්ට සෘජුවම බලපාන කරුණු සම්බන්ධයෙන් මෙම විනිසුරුවන් බොහෝ දෙනෙකු තුළ සැබෑ අසතුටක් සහ වේදනාවක් පවතින බව මා දන්නවා.
එහි එක් තීරණාත්මක අංශයක් වන්නේ උසස්වීම්. ජ්යෙෂ්ඨත්වය යනු එකම නිර්ණායකය නොවන බව අපි කිසිදු තර්කයකින් තොරව පිළිගන්නවා. කුසලතාව ද අනිවාර්යයෙන්ම බලපානවා. නමුත් ගැටලුව වන්නේ කුසලතාව මැනීම සඳහා සූදානම් කළ මිනුම් දණ්ඩක් නොමැති වීමයි. එමනිසා, එය අත්තනෝමතික සහ හිතුවක්කාරී තීරණ ගැනීමේ වසං කිරීමක් බවට පත් නොකළ යුතුයි. ජ්යෙෂ්ඨ විනිසුරුවරයෙකුව මඟහැර යන්නේ නම්, ඊට හේතු පැහැදිලි විය යුතුයි.
ඊට හොඳ හේතු තිබේ නම් කිසිම ප්රශ්නයක් නැහැ. විනිසුරුවරයා නියමිත වේලාවට තීන්දු නොලියන බවට ගැටලු තිබේ නම් හෝ උසස්වීමක් ප්රතික්ෂේප කිරීමට වෙනත් පිළිගත හැකි හේතුවක් තිබේ නම්, එය සාධාරණයි. එහි කිසිදු ප්රශ්නයක් නැහැ. නමුත් කිසිදු හේතුවක් ඉදිරිපත් කළ නොහැකි නම් සහ එය පැහැදිලි කළ නොහැකි නම්, ස්වාභාවිකවම එය ඉහළ පෙළේ කලකිරීමකට හේතු වෙනවා. මේ වන විට මෙම තත්ත්වයෙන් පීඩාවට පත් වූ සහ දැඩි ලෙස අසතුටට පත් වූ විනිසුරුවරුන් 35 ක් පමණ සිටිනවා.
ස්ථාන මාරුවීම් පිළිබඳ ප්රශ්නයක් ද තිබෙනවා. මීට ප්රකට උදාහරණයක් වන්නේ යාපනය මහාධිකරණ විනිසුරු ඒ. ජී. ඇලෙක්ස් රාජා මහතාගේ සිද්ධියයි. ඔහුට යාපනයේ පත්වීම ලබා දී, මසක් ඇතුළත බදුල්ලට මාරු කර යැව්වා. ඔහු මාසයක්වත් සේවය කළේ නැහැ. එය සාමාන්ය දෙයක් නෙවෙයි. එය අසාමාන්යයි. ඒ සඳහා හේතු තිබිය හැකියි, නමුත් මහජනතාව එම හේතු ගැන දන්නේ නැහැ. එය සෞඛ්ය සම්පන්න තත්ත්වයක් නෙවෙයි. මෙතරම් කෙටි කාලයක් තුළ ස්ථාන මාරුවක් අවශ්ය යැයි හැඟේ නම්, යම් පැහැදිලි කිරීමක් සමඟ එම මාරුවීම සිදු කළ යුතුයි. ඉන්පසු තර්ක කෙරෙන්නේ මේ සියල්ල අධිකරණ සේවා කොමිෂන් සභාවේ (JSC) තීරණ බවයි. නමුත් අධිකරණ සේවා කොමිෂන් සභාවේ මෙම තීරණ මගින් නියෝජනය කරන්නේ අධිකරණ බලය ක්රියාත්මක කිරීමක් නොව පරිපාලන බලය ක්රියාත්මක කිරීමක් බව අවධාරණය කිරීම ඉතා වැදගත්.
නමුත් අධිකරණ සේවා කොමිෂන් සභාව (JSC) සමන්විත වන්නේ විනිසුරුවරුන්ගෙන් නේද?
පිළිතුර:
අධිකරණ සේවා කොමිෂන් සභාව සමන්විත වන්නේ විනිසුරුවරුන්ගෙන් බවට සැකයක් නැහැ. නමුත් ඔවුන් අධිකරණ සේවා කොමිෂන් සභාවේ සාමාජිකයින් ලෙස කටයුතු කරන විට, ඔවුන් අධිකරණ බලය ක්රියාත්මක කරන්නේ නැහැ. පහළ අධිකරණවල උසස්වීම්, ස්ථාන මාරුවීම් සහ විනය පාලනය සම්බන්ධයෙන් ඔවුන් ගන්නේ පරිපාලනමය තීරණයි.
ඒ අනුව ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවේ 126 වැනි ව්යවස්ථාවේ 1 වැනි අනු ව්යවස්ථාවට අනුව, මෙය විධායක හෝ පරිපාලනමය ක්රියාවක් වන අතර එය ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයේ මූලික අයිතිවාසිකම් අධිකරණ බලයට (fundamental rights jurisdiction) යටත් වෙනවා. මේ සම්බන්ධයෙන් අවධානය යොමු කළ යුතු තවත් කරුණක් තිබෙනවා. අධිකරණ සේවා කොමිෂන් සභාවේ සංයුතිය පාලනය වන්නේ ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවේ 111(D)(2) ව්යවස්ථාව මගින්.
එම ප්රතිපාදනයට අනුව, JSC සමන්විත වන්නේ අගවිනිසුරුවරයා, ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයේ ජ්යෙෂ්ඨතම විනිසුරුවරයා සහ පළමු අවස්ථා අධිකරණයක සේවය කර පළපුරුද්දක් ඇති ඊළඟට සිටින ජ්යෙෂ්ඨතම ශ්රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරයාගෙනි. ඒ අනුව JSC අගවිනිසුරුවරයාගෙන්ද, තෙවනුව විනිසුරු සමයවර්ධන මහතාගෙන්ද සමන්විත වුණා. ඔහු මූලික අධිකරණයේ සේවය කර තිබූ නිසා එම අවශ්යතාව සපුරාලුවා.
නමුත් පුදුමයට කරුණ නම් දෙවන පුරප්පාඩුව පුරවා නොතිබීමයි. දෙවන පුරප්පාඩුව වන්නේ අගවිනිසුරුවරයාට පසුව සිටින ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයේ ජ්යෙෂ්ඨතම විනිසුරුවරයායි. එම පුරප්පාඩුව මාර්තු 19 වැනිදා ඇති වුණා. JSC හි දෙවන සාමාජිකයා හඳුනා ගැනීම සම්බන්ධයෙන් කිසිදු අභිමතයක් නැහැ, මන්ද ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවේ විනිසුරුවරයා නිශ්චිතවම හඳුනාගෙන ඇති බැවිනි. ඔහු අගවිනිසුරුවරයාට පසුව සිටින ඊළඟ ජ්යෙෂ්ඨයායි. ඒ විනිසුරු යසන්ත කෝදාගොඩ මහතායි.
ව්යවස්ථාදායක සභාව විනිසුරු කෝදාගොඩගේ පත්වීම මැයි 22 අනුමත කළ අතර මැයි 24 අනුමැතිය ලබාගත්තා. ඒ අනුව එම පුරප්පාඩුව මාස දෙකකට වැඩි කාලයක් පැවතුණා.
එය ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව උල්ලංඝනය කිරීමක්. මන්ද ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවට අනුව එම පත්වීම ලබාගත යුතු වන අතර, JSC සම්පූර්ණ සංයුතියකින් යුක්ත වීම පැහැදිලිවම අත්යවශ්ය කරුණක් වෙනවා. ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවේ පත් කළ යුතු විනිසුරුවරයා නිශ්චිතව හඳුනාගෙන තිබියදීත්, මාස දෙකකට වැඩි කාලයක් පුරප්පාඩුවක් පැවතීම ගැටලු සහගතයි. මෙම පුරප්පාඩුව පැවති කාලය තුළ, විනිසුරුවරුන්ගේ උසස්වීම් සහ ස්ථාන මාරුවීම් සම්බන්ධයෙන් JSC විසින් තීරණ ගනු ලැබුවා.
එසේනම්, මෙම තීරණ ගැනීම සඳහා JSC හි සාමාජිකයින් තිදෙනාම, එනම් විනිසුරුවරුන් තිදෙනාම සහභාගී වීම වඩාත් සුදුසු නොවන්නේද? එය නැවතත් ඇසිය යුතු ප්රශ්නයක්. ඇයි එම පුරප්පාඩුව මෙතරම් කාලයක් තබාගෙන සිටියේ? එය ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව උල්ලංඝනය කිරීමක් වන අතර, මේ සම්බන්ධයෙන් මහජන කතිකාවතක් අවශ්යයි.
මහාචාර්ය හැරල්ඩ් ලැස්කි ප්රකාශ කළේ, "සදාතනික සුපරීක්ෂාකාරීත්වය යනු නිදහස සඳහා ගෙවිය යුතු මිලයි" (Eternal vigilance is the price of liberty) යනුවෙනි. මේවා මහජනතාවට සාකච්ඡා කිරීමට අයිතියක් මෙන්ම යුතුකමක් ද ඇති කරුණු වෙනවා. එමෙන්ම මේවා අධිකරණ කෘත්යයන් නෙවෙයි.
ඇම්බර්ඩ් එදිරිව ට්රිනිඩෑඩ් සහ ටොබැගෝ හි නීතිපති (AMBARD v. Attorney General for Trinidad and Tobago) නඩුවේදී ලෝඩ් ඇට්කින් (Lord Atkin) විසින් කරන ලද ප්රසිද්ධ ප්රකාශයක් තිබෙනවා. ලෝඩ් ඇට්කින් ප්රකාශ කළේ, "යුක්තිය යනු සඟවා තැබිය යුතු සදාචාරයක් නොවේ. ඇය සාමාන්ය මිනිසුන්ගේ සියුම් පරීක්ෂාවට මෙන්ම, ගෞරවනීය වුවත්, විවෘත විවේචනවලට ද ලක් වීමට ඉඩ හැරිය යුතුය" යනුවෙනි.
මෙම ප්රකාශය ලෝඩ් ඇට්කින් විසින් සිදු කළේ අධිකරණ තීන්දු සම්බන්ධයෙනි. නමුත් මේවා අධිකරණ තීන්දු නෙවෙයි. මේවා පරිපාලන ආයතනයක තීරණයි.
එමනිසා, මේවා මහජන විවාදයට සුදුසු සහ යෝග්ය කරුණු බවට තවත් හේතු එකතු වෙනවා. JSC පූර්ණ ලෙස සංයුක්ත වී නොතිබූ නිසා එම කාලය තුළ ගත් තීරණ අවලංගු බව කිසිවෙකුත් යෝජනා කරන්නේ නැහැ. එය නීත්යානුකූලභාවය පිළිබඳ ප්රශ්නයක් නෙවෙයි. නමුත් එය යෝග්යතාවය සහ මහජන පිළිගැනීම පිළිබඳ ප්රශ්නයක්. එය නොකළේ ඇයි?
රජය ඉහළ අධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්රාම වයස දීර්ඝ කිරීමට කටයුතු කළහොත්, පහළ අධිකරණ විනිසුරුවරුන්ට අත්වන ඉරණම කුමක්ද?
පිළිතුර:
රජය ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයේ සහ අභියාචනාධිකරණයේ විනිසුරුවරුන්ගේ ධූර කාලය වසර දෙකකින් දීර්ඝ කිරීමට උත්සාහ කරන්නේ නම් ඊළඟට පැනනගින පැහැදිලි ගැටලුව වන්නේ, අනෙකුත් සියලුම විනිසුරුවරුන්ගේ උසස්වීම් මාර්ග අවහිර වීමයි. ඔවුන් තම මුළු වෘත්තීය ජීවිතයම අධිකරණ සේවය වෙනුවෙන් කැප කළ විනිසුරුවරුන්.
ස්වාභාවිකවම ඔවුන් උසස්වීම් බලාපොරොත්තුවෙන් සිටිනවා. නමුත් අනපේක්ෂිත ලෙස මෙම වෙනස නිසා, ඉහළම අධිකරණ දෙකේ විනිසුරුවරුන් තවත් වසර දෙකක් සේවය කරන බැවින් ඔවුන්ට බලාපොරොත්තු වූවාට වඩා කලින් විශ්රාම යාමට සිදු වෙනවා. එය සාධාරණද? මෙම අනපේක්ෂිත වෙනස හේතුවෙන් උසස්වීම් පිළිබඳ නීත්යානුකූල අපේක්ෂාවන් කඩවීමෙන් පහළ අධිකරණ විනිසුරුවරුන් තුළ විශාල කලකිරීමක් ඇතිවීම වැළැක්විය නොහැකියි.
මාධ්ය වාර්තාවලට අනුව JSA රැස්වීමේදී එක් පාර්ශවයක් විසින් ප්රකාශ කරන ලද අදහසක් වූයේ, සියලුම අධිකරණ නිලධාරීන්ගේ සේවා කාලය වසර හතකින් දීර්ඝ කරන්නේ නම් ඊට කිසිදු විරෝධයක් නොමැති බවයි. එනම් වසර හතක දිගුවක් යෝජනා කෙරුණා. මෙයින් අදහස් කරන්නේ ශ්රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්රාම වයස 65 සිට 67 දක්වාත්, අභියාචනාධිකරණයට 60 සිටත් දීර්ඝ වන බවයි. සියලුම විනිසුරුවරුන් වයස අවුරුදු 67 දක්වා සේවය කරනු ඇතැයි යෝජනා කරන්නේ නම්, ශ්රේෂ්ඨාධිකරණ දිගුව වසර දෙකක් ද, අභියාචනාධිකරණ දිගුව වසර හතරක් ද, මහාධිකරණ දිගුව වසර හයක් ද වේ.
දිසා අධිකරණ සහ මහේස්ත්රාත් අධිකරණ දිගුව වසර හතක් වෙනවා. එනම් ඔවුන් සියලු දෙනාම වයස 67 වන තෙක් සේවය කරන්නේ නම්. මන්ද අද වන විට මහේස්ත්රාත්වරයෙකුට හෝ දිසා විනිසුරුවරයෙකුට වයස 60 දී විශ්රාම යාමට සිදු වන නිසයි. ඔවුන්ට 67 දක්වා වැඩ කිරීමට ඉඩ දෙනවා නම් එය අවුරුදු හතක දිගුවක්. මෙය සමස්ත පද්ධතියේම විශාල පෙරළියක්.
මෙහි ඇති අවශ්යතාවය කුමක්ද? මෙයට පැහැදිලි හේතුවක් හෝ පැහැදිලි කිරීමක් කොහෙත්ම නැහැ. නැවත නැවතත් පැන නගින ප්රශ්නය වන්නේ මීට පිටුපස සැඟවුණු අරමුණක් තිබේද යන්නයි. එම සැඟවුණු අරමුණ සමාජයේ විවෘතව සාකච්ඡා වෙනවා. එය කිසිසේත්ම සෞඛ්ය සම්පන්න තත්ත්වයක් නෙවෙයි. දැන් යෝජනා වී ඇති බව පෙනෙන්නේ ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවේ 107 වැනි ව්යවස්ථාවේ 5 වැනි අනු ව්යවස්ථාවට (107(5)) සංශෝධනයක් ගෙන ඒමයි. 107 (5) ව්යවස්ථාවෙන් විශ්රාම යාමේ වයස නිර්වචනය කරනවා.
ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයේ විශ්රාම වයස 65 වන අතර අභියාචනාධිකරණය 63 යි. මෙය වෙනම ස්වාධීන සංශෝධනයක් (standalone amendment) ලෙස ගෙන එන්නේ ඇයි? ස්වාධීන සංශෝධනයක් ගෙන එන්නේ මෙය ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවේ වෙනත් විවිධ අංශ කෙරෙහි බලපෑම් ඇති කරන නිසයි. උදාහරණයක් ලෙස මැතිවරණ ක්රමය සහ 13 වැනි සංශෝධනය යටතේ බලය බෙදා හැරීම. මේ සියල්ල එකිනෙක සම්බන්ධයි.
කිසිදු ප්රබල අවශ්යතාවයක් නොමැතිව රජය මෙම විශේෂිත ගැටලුව පමණක් තෝරාගෙන වෙනස් කිරීමට උත්සාහ කරන්නේ ඇයි? රජය සියලුම අධිකරණ නිලධාරීන්ගේ ප්රශ්න විසඳන බවත්, මෙයින් කිසිවෙකුට අගතියක් නොවන බවත් පැවසුවහොත් තත්ත්වය කුමක්දැයි සලකා බලමු.
එසේනම් සියලුම විනිසුරුවරුන්ට සේවා දිගුවක් ලබා දුන්නේ නම් මෙම ගැටලුව විසඳෙනවාද?
පිළිතුර:
සෑම කෙනෙකුගේම සේවා කාලය එක් වසරකින් දීර්ඝ වනු ඇතැයි සිතමු. නමුත් තවමත් ඉතා බරපතළ ප්රශ්නයක් ඉතිරි වෙනවා. ඒ ප්රශ්නය මෙයයි. සමස්ත රාජ්ය සේවය තුළම සහජීවනයක් සහ අනුකූලතාවක් තිබිය යුතුයි. එය එකම ආයතනයක්.
උදාහරණයක් ලෙස 2022 ප්රතිසංස්කරණවලදී, ශ්රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවන්ගේ සහ විශ්වවිද්යාල මහාචාර්යවරුන්ගේ සේවා කොන්දේසි පිළිබඳව සඳහන් වුණා. ඒවා සමාන කිරීමට උත්සාහයක් ගත්තා. විශ්වවිද්යාල මහාචාර්යවරුන් විශ්රාම ගත්තේ 65 න්. ශ්රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරුනුත් එහෙමයි. විශේෂඥ වෛද්යවරුන් විශ්රාම ගන්නේ 63 න්. නමුත් සුවිශේෂී තත්ත්වයන් යටතේ ඔවුන්ගේ සේවය 65 දක්වා දීර්ඝ කළ හැකියි.
රාජ්ය සේවයේ දෙපාර්තමේන්තු ප්රධානීන් වයස 60 න් විශ්රාම යා යුතුයි. දැන් මේ සියලුම කාණ්ඩ තිබූ ආකාරයෙන්ම පවතිනවා. ඔවුන් කිසිවෙකුට සේවා දිගුවක් නැහැ. විශ්වවිද්යාල මහාචාර්යවරුන්, විශේෂඥ වෛද්යවරුන්, පරිපාලන දෙපාර්තමේන්තු ප්රධානීන් මේ සියල්ලෝම සිටි තත්වයේම ඉන්නවා. නමුත් අධිකරණ නිලධාරීන්ට පමණක් වෙන් වූ මෙම සුවිශේෂී වරප්රසාදය නිර්මාණය වෙමින් පවතිනවා. මෙය ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවේ 12 වැනි ව්යවස්ථාවේ 1 වැනි අනු ව්යවස්ථාවේ (12(1)) අන්තර්ගත සමානාත්මතා මූලධර්මයට පටහැනි විය හැකියි.
එය නීතිය ඉදිරියේ සමානාත්මතාවය (Equality before the law) සහ නීතියේ සමාන ආරක්ෂාව (Equal protection under the law) පිළිබඳ මූලධර්මයි. මෙය සිදු කළහොත්, එය වර්ගීකරණය පිළිබඳ ප්රශ්නයක් නොව, වෙනස් කොට සැලකීම (discrimination) පිළිබඳ ප්රශ්නයක් ලෙස තර්ක කළ හැකියි. රාජ්ය සේවයේ අනෙකුත් අංශ නියෝජනය කරන වෘත්තීය ආයතන ද මෙම කාරණය සම්බන්ධයෙන් උනන්දු විය හැකියි.
උදාහරණයක් ලෙස, විශ්වවිද්යාල ආචාර්යවරුන්ගේ සමිති සම්මේලනය (FUTA). වෛද්ය විශේෂඥයින්ගේ සංගමය (AMS). අසමාන ලෙස සැලකීමේ පදනම මත ඔවුන්ට මූලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සමක් හරහා අධිකරණයට යා හැකියි.
නමුත් මෙහි ඇති අපහසුතාවය වන්නේ, එවැනි නඩුවක් විභාග කළ යුත්තේ ද ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් වීමයි. මන්ද ශ්රී ලංකා ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව යටතේ මූලික අයිතිවාසිකම් සම්බන්ධයෙන් තනි සහ සුවිශේෂී අධිකරණ බලය ඇත්තේ ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයටයි. එබැවින් මෙමගින් ප්රතිලාභ ලබන පුද්ගලයින්ම තමන්ගේම උසාවිවල විනිසුරුවන් ලෙස කටයුතු කරනවා. එය ස්වාභාවික යුක්ති මූලධර්ම (rules of natural justice) උල්ලංඝනය කිරීමක්.
අවසාන කරුණ වන්නේ, මේ සියල්ල සංජානනය හෙවත් දැක්ම (perception) පිළිබඳ ප්රශ්නයක් බවයි. සංජානනය වැදගත් දෙයක්. එනම් ලෝඩ් හීවර්ට් (Lord Hewart) විසින් ප්රකාශ කළ සුප්රසිද්ධ මූලධර්මයයි; "යුක්තිය ඉටුවීම පමණක් ප්රමාණවත් නොවේ, එය ඉටුවන බව පැහැදිලිව පෙනෙන්නට ද තිබිය යුතුය" යනුවෙනි. මෙය අරමුණ වුවත් නැතත්, අධිකරණයට ලබා දෙන පෙළඹවීමක් (inducement) ලෙස පෙනෙන්නට පුළුවන්. එය එවැනි අර්ථ නිරූපණයකට භාජනය වන අතර එය අධිකරණයේ ගෞරවයට හානිකරයි. මෙම සංජානනය පැන නගින්නේ රික්තකයකින් නොව, තවත් විවිධ තත්වයන් සමඟ ඒකාබද්ධවයි.
උදාහරණයක් ලෙස මැයි දින රැලියේදී ජනාධිපතිවරයා කළ ප්රකාශය; අප්රේල් 30 වැනිදා විභාග කළ නඩුවක තීන්දුව මැයි 25 වැනිදා ලබාදීමට නියමිත බවත්, එම තීන්දුවට අත්පොළසන් දීමට ජනතාව සූදානම් විය යුතු බවත් ඔහු පැවසුවා. එයින් අදහස් වන්නේ ලබා දීමට නියමිත තීන්දුව පිළිබඳව ජනාධිපතිවරයා දැනුවත්ව සිටි බවයි. විනිසුරුවරයෙකුට විභාග වෙමින් පවතින නඩුවක තීන්දුවක් සම්බන්ධයෙන් කිසිවෙකු සමඟ සාකච්ඡා කිරීමට අයිතියක් නොමැති බැවින්, එමගින් අධිකරණ සම්ප්රදාය නිසැකවම සම්මුතියකට ලක් වෙනවා.
තවත් අවස්ථාවක් ද තිබුණා. එනම් ගල් අඟුරු වංචාව සම්බන්ධයෙන් විමර්ශනය කිරීමට පත් කළ විශේෂ ජනාධිපති පරීක්ෂණ කොමිසම පිළිබඳව ජවිපෙ ප්රධාන ලේකම් ටිල්වින් සිල්වා මහතා කළ ප්රකාශයයි. හම්බන්තොට පැවති මැයි දින රැලියේදී අදහස් දක්වමින් ටිල්වින් සිල්වා පැවසුවේ, මෙම කොමිසම පත් කර ඇති බවත්, එහි කටයුතු අවසන් කිරීමට මාස හයක කාලයක් ලබා දී ඇති බවත්, නමුත් මාස තුනක් අවසානයේ චෝදනා කරන පුද්ගලයන්ම චූදිතයන් බවට පත්වන බව පැහැදිලි වන බවත්, රජයට සම්බන්ධ සියලුම පුද්ගලයන් නිදොස් කොට නිදහස් කරන බවත්ය.
විශේෂ ජනාධිපති පරීක්ෂණ කොමිසමක එක් ලක්ෂණයක් වන්නේ එහි සියලුම සාමාජිකයින් වත්මන් විනිසුරුවරුන් විය යුතු වීම නිසා, මෙය පැහැදිලිවම විශේෂ ජනාධිපති පරීක්ෂණ කොමිසමට අපහාස කිරීමක් වෙනවා. ඒ අනුව රජය විසින් ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයෙන් එක් විනිසුරුවරයෙකුත්, අභියාචනාධිකරණයෙන් එක් විනිසුරුවරයෙකුත්, මහාධිකරණයෙන් එක් විනිසුරුවරයෙකුත් පත් කර තිබෙනවා. ඒ අනුව ඔවුන් එදිනෙදා නඩු අසන විනිසුරුවරුන්.
පාලක පක්ෂයේ ඉහළ නිලධාරියෙකු වන ප්රධාන ලේකම්වරයා, විශේෂ ජනාධිපති පරීක්ෂණ කොමිසමේ තීරණය මෙය වනු ඇතැයි පවසන්නේ නම්, එය කොමිසම අවතක්සේරුවකට ලක් කිරීමක්. එය කොමිසමට කරන අපහාසයක්. පසුව ටිල්වින් සිල්වා මහතා සමාව අයැද සිටියා. මේ බව මුලින්ම සඳහන් කළේ මාර්තු 13 වැනිදා 'අනිද්දා' පුවත්පතේ වන අතර, මම වහාම මීට ප්රතිචාර දැක්වූ අතර මෙම ක්රියාමාර්ගයේ ඇති අනතුරුදායක බව පෙන්වා දුන්නා. මෙය අධිකරණ සම්ප්රදායට සැබෑ හානියක් සිදු කරන බැවින් මෙය ඉදිරියට ගෙන නොයා යුතු බව මම තවමත් විශ්වාස කරනවා.
කුමන හෝ සාධාරණීකරණය කළ හැකි හේතුවක් මත විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්රාම යාමේ වයස දීර්ඝ කිරීම වෙනත් කිසිම රටක සිදුවී නැද්ද?
නැහැ, ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය වැනි සමහර රටවල විශ්රාම යාමේ වයසක් නැහැ. නමුත් ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව පැනවූ දා සිට අපට මෙම ක්රමය තිබුණා. එබැවින්, එය කළ යුතු නම්, ඒ සඳහා ප්රබල හේතුවක් තිබිය යුතුයි. කිසිදු පැහැදිලි හේතුවක් නොමැතිව මේ ආකාරයෙන් එය සිදු කළ වෙනත් කිසිදු රටක් ගැන මට සිතාගත නොහැකියි. ඒ නිසා මෙම අවස්ථාවේදී මේ සඳහා කිසිදු සාධාරණීකරණයක්, කිසිදු අවශ්යතාවක්, ප්රායෝගික අවශ්යතාවක් නොමැතිකම හේතුවෙන් මේ ආකාරයේ විවිධ අනුමාන කිරීම් ඇතිවී තිබෙනවා. එය යහපත් දෙයක් නෙවෙයි. අනික ඉහළ අධිකරණයේ පවතින මේ පුරප්පාඩු 8 පිරවීම වළක්වන හේතුව කුමක්ද? කොහෙත්ම හේතුවක් නැහැ.
එය පිරවීමට ජනාධිපතිවරයා බැඳී සිටිනවා. නමුත් ඔහු එය නොකර ඒවා විවෘතව තබාගෙන සිටිනවා.
ඉතින් ඇයි? 20 වැනි සංශෝධනය සම්මත කළේ ඇයි? වැඩිපුර විනිසුරුවන් අවශ්ය වූ නිසා එය සම්මත කළා. පසුව එම සංශෝධනයෙන් විනිසුරුවන් සංඛ්යාව වැඩි කළා. එසේ කර තිබියදීත් මේ තනතුරු පුරප්පාඩු කර තබා තිබෙනවා. එසේනම් එම සංශෝධනය සම්මත කළේ ඇයි? එම නිසා, මෙය එහි අරමුණ පිළිබඳව සියලු ආකාරයේ අනුමාන කිරීම්වලට තුඩු දී තිබෙනවා. එය හසුරුවන සුළු දෙයක් (manipulative) ලෙස නොපෙනිය යුතුයි. සැබෑ චේතනාව කුමක් වුවත් ඒවා හසුරුවන බවක් පෙනෙනවා.
එය ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව උල්ලංඝනය කිරීමක්. ජනාධිපතිවරයා අදාළ විනිසුරුවරුන් සංඛ්යාව පත් කළ යුතු අතර, එහි කිසිදු ප්රායෝගික බාධාවක් හෝ අවහිරයක් නැහැ.
මෙවැනි තත්ත්වයක් උද්ගත වූ විට පුරවැසියෙකුට ගත හැකි ක්රියාමාර්ගයක් හෝ බලවේගයක් තිබේද?
අසාධාරණය පැහැදිලියි. නමුත් පුරවැසියාට ඇති ප්රයෝජනය කුමක්ද? අවසානයේ ඔබට යාමට සිදුවන්නේ ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයටයි. එය තමයි පරස්පර විරෝධය. තමාගේ මුළු ජීවිතයම අධිකරණයේ සේවය කළ විනිසුරුවරයෙකු ගැන සිතන්න. ඔහු අභියාචනාධිකරණයෙන් තම සේවය අවසන් කරනවා. ඔහු අභියාචනාධිකරණයේ ඉහළම තලයට ළඟා වී තිබෙනවා.
ඉන්පසු ඔහු අභියාචනාධිකරණයේ විශ්රාම යන වයසට එළඹෙනවා. ඒ වයස 63 යි. නමුත් ඔහු ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයට පත් කළහොත් ඔහුට තවත් අවුරුදු 2 ක් සේවය කළ හැකියි. නමුත් එය ඔහුට අහිමි වෙනවා. උසස්වීම් සඳහා අවස්ථාව තිබියදීත් එය ඔහුට අහිමි කර තිබෙනවා. ඉතින් එය සාධාරණද? එය විනිසුරුවරුන්ව දිරිමත් කරනවාද? එය අධිකරණයට දක්වන නිසි සැලකීමක්ද? ඔබට අවශ්ය පුද්ගලයින්ව දිරිමත් කිරීමටයි. ඔවුන්ගේ උපරිමය කිරීමට ඔවුන්ව දිරිමත් කිරීමට ඔබට අවශ්යයි. අධෛර්යමත් කිරීමට නෙවෙයි. ඉතින් මෙය අධෛර්යමත් කිරීමේ ඉතා ප්රබල ක්රමයක් නෙවෙයිද?
මට ඊට අදාළ නමුත් වෙනස් ප්රශ්නයක් ඇසීමට අවශ්යයි. අතීතයේ සිටි විවිධ රජයන් විසින් විශ්රාම යන විනිසුරුවරුන්ට, විශේෂයෙන් ඉහළ අධිකරණවල සිටින අයට තානාපති තනතුරු වැනි දේශපාලන පත්වීම් ලබා දීම පිළිගත හැකිද? රජයන් විසින් ලබා දෙන විවිධ පෙළඹවීම්වලට එයත් සමාන වන්නේ නැද්ද?
ඔව්, එය සිදුවී තිබෙනවා. ඉන්දියාවේ හිටපු අගවිනිසුරුවරයා කර්ණාටක විශ්වවිද්යාලයේ සුජාතා ජයවර්ධන අනුස්මරණ දේශනය පැවැත්වූවා. ඔහුගේ දේශනය අතරතුර ඔහු ප්රකාශ කළේ, තමා අගවිනිසුරු ලෙස පත් වූ විට, විශ්රාම යාමේදී තමා කිසිදු රජයකින් වැටුප් ලබන හෝ වැටුප් නොලබන කිසිදු පත්වීමක් භාර නොගන්නා බවට ප්රසිද්ධ ප්රකාශයක් කළ බවයි. මා එම දේශනයට සහභාගී වුණා. ප්රේක්ෂකයින්ගෙන් විශාල අත්පොළසන් නාදයක් ඊට හිමි වුණා.
ඔවුන් එය අගය කළා. තවද ඔහු පැවසුවේ, තමාගේ ස්වාධීනත්වය සහ අඛණ්ඩතාව අවධාරණය කිරීම සඳහා එවැනි ප්රකාශයක් අවශ්ය බව තමා සිතූ බවයි. අත්පොළසන් නාදය හිමිවූයේ ඒ නිසයි. අවාසනාවකට ලංකාවේ පෙර පැවති ආණ්ඩු විසින් මෙය උල්ලංඝනය කර තිබෙනවා.
එය සිදුවී තිබෙනවා. නමුත් මෙහි සම්පූර්ණයෙන්ම නව සංස්කෘතියක් හඳුන්වා දෙන බවට පොරොන්දු වෙමින් බලයට ආ ආණ්ඩුවක් සිටිනවා. ඒ නිසා අතීතයේ පූර්වාදර්ශ උපුටා දැක්වීමෙන් පලක් නැහැ, මන්ද පදනම වූයේ ඒවා අතීතයට අයත් දේවල් වීමයි. ඒවා ප්රතික්ෂේප කළ යුතුව තිබුණා. එමෙන්ම නව සංස්කෘතියක් ආරම්භ කළ යුතුයි. එබැවින් විනිසුරුවරයෙකු අධිකරණ ධූරයෙන් ඉවත් වූ වහාම ඉහළ තානාපති තනතුරකට පත් කළහොත්, පසුගිය වසර කිහිපය තුළ ඔහුගේ අපක්ෂපාතීත්වය පිළිබඳව මහජනතාවගේ මනසෙහි සැක මතු විය හැකියි. එබැවින් ඊට ඇති හොඳම පිළියම වන්නේ ඉන්දියාවේ හිටපු අගවිනිසුරුවරයා ගත් පියවරයි.
ඔහු පැවසුවේ, "නැහැ, අපි එවැනි තනතුරු භාර ගන්නේ නැහැ කියලා ප්රසිද්ධ ප්රකාශයක් ලබා දෙනවා" යනුවෙනි.
එය ඉතා සෞඛ්ය සම්පන්න පුරුද්දක්. එය ආදර්ශයට ගත යුතුයි.
මූලාශ්රය - ඩේලි මිරර්
සිංහලට අනුවර්තනය කර සකස්කළේ - නිරෝමි සුබ්රමනියම්
