1991 වසරේදී දැඩි ගෙවුම් ශේෂ අර්බුදයකට මුහුණ දුන් ඉන්දියාව,
ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල (IMF) හුදු ණය ගැනීමේ මූලාශ්‍රයක් කරගැනීම වෙනුවට, සිය ආර්ථිකය මූලික වශයෙන් ප්‍රතිව්‍යූහගත කිරීමේ තීරණාත්මක පාලමක් බවට පත් කරගත් ආකාරයත්, එම අර්බුදයෙන් මිදී ලොව බලවත් ආර්ථිකයක් දක්වා ගොඩනැගීමට ආචාර්ය මන්මෝහන් සිංහ් ලබාදුන් ප්‍රතිපත්තිමය නායකත්වයත් මෙම ලිපියෙන් ගැඹුරින් විග්‍රහ කෙරේ.
හුදු IMF ස්ථායීකරණයෙන් ඔබ්බට ගොස් ආයෝජන සහ අපනයන මත පදනම් වූ ස්ථාවර ආර්ථිකයක් ගොඩනගමින්, නිමක් නැති ණය චක්‍රයෙන් සදහටම මිදීමට වර්තමාන ශ්‍රී ලංකාව උගත යුතු අත්‍යවශ්‍ය පාඩම් මොනවාද යන්න පිළිබඳව හිටපු තානාපති කානා කනනාදන් ‘ඩේලි මිරර්’ පුවත්පතට සපයන ලද විශේෂ විග්‍රහාත්මක ලිපියේ සිංහල අනුවාදය මෙසේ පෙළගැස්වේ.
ඉන්දියාව IMF චක්‍රයෙන් මිදුණු ආකාරය..
මන්මෝහන් සිංහ්ගෙන් උගත හැකි පාඩම
ශ්‍රී ලංකාව ඉන්දියාවේ ආචාර්ය මන්මෝහන් සිංහ් යුගයෙන් ආදර්ශයක් ගත යුතුය. 1991 දී ඉන්දියාව දරුණු ගෙවුම් ශේෂ අර්බුදයකට මුහුණ දුන් අවස්ථාවේදී ඔවුන් ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල (IMF) වෙත යොමු වූ නමුත්, ආචාර්ය මන්මෝහන් සිංහ් එම IMF වැඩසටහන රටේ ආර්ථික උපායමාර්ගය බවට පත්වීමට ඉඩ දුන්නේ නැත. අර්බුදයෙන් බේරීමට IMF ආයතනය ඉන්දියාවට උපකාර කළ අතර, ඉන්දියාවේම ප්‍රතිසංස්කරණ මගින් එහි ආර්ථිකය යථා තත්ත්වයට පත් කරන ලදී.
ඉන්දියාව IMF චක්‍රයෙන් මිදුණේ එය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් නොවේ. ඔවුන් එයින් මිදුණේ IMF යනු පාලමක් ලෙස භාවිතා කරමින්, දුෂ්කර ප්‍රතිසංස්කරණ සිදු කරමින්, සිය විදේශ විනිමය ඉපයීමේ හැකියාව නැවත ගොඩනංවමින් සහ අවසානයේදී තවදුරටත් IMF ණය ගැනීම් අනවශ්‍ය තත්ත්වයකට පත් කිරීමෙනි. ගෙවුම් ශේෂ අර්බුදයකින් ගොඩ ඒමට උත්සාහ කරන ඕනෑම රටකට මෙම වෙනස අවබෝධ කර ගැනීම අතිශයින් වැදගත් වේ.
මෙහිදී වැදගත් ඓතිහාසික නිවැරදි කිරීමක් ද කළ යුතුව ඇත. ඉන්දියාවේ තීරණාත්මක ආර්ථික පරිවර්තනය ආරම්භ වූයේ ආචාර්ය මන්මෝහන් සිංහ් 2004 සිට 2014 දක්වා අග්‍රාමාත්‍යවරයාව සිටි සමයේදී නොව, 1991 සිට 1996 දක්වා අග්‍රාමාත්‍ය පී. වී. නරසිම්හ රාඕ යටතේ ඔහු මුදල් අමාත්‍යවරයා ලෙස කටයුතු කළ සමයේදීය.
1991 දී, ඉන්දියාව සිය නිදහසින් පසු ඉතිහාසයේ දරුණුතම ආර්ථික අර්බුදයකට මුහුණ දෙමින් සිටියේය. විදේශ විනිමය සංචිත භයානක ලෙස පහත වැටී තිබූ අතර, ගල්ෆ් යුද්ධය හේතුවෙන් ඛනිජ තෙල් මිල ඉහළ ගොස් විදේශ ප්‍රේෂණ කඩාකප්පල් වී තිබුණි. එසේම රාජ්‍ය මූල්‍ය අසමතුලිතතාවන් උග්‍ර වී, ආර්ථිකය කෙරෙහි වූ විශ්වාසය පිරිහෙමින් පැවතුණි.
ඉන්දියාව හදිසි සහාය සඳහා IMF වෙත යොමු විය. මෙම අර්බුදයේ ගැඹුර වඩාත් හොඳින් අවබෝධ වන්නේ ඉන්දියාවේ රන් සංචිතවලට සිදුවූ දෙයෙනි. සති කිහිපයක ආනයන සඳහා පමණක් ප්‍රමාණවත් වූ විදේශ විනිමය සංචිතයක් සහිතව, අත්‍යවශ්‍ය විදේශ විනිමය සොයා ගැනීම සඳහා සිය රන් සංචිතවලින් කොටසක් භාවිතා කිරීමට ඉන්දියාවට සිදුවිය. 1991 දී රජයේ රන් ටොන් 20ක් නැවත මිලදී ගැනීමේ පදනම මත විදේශයන්හි විකුණා දැමූ අතර, හදිසි මූල්‍ය අවශ්‍යතා සඳහා ඉන්දියානු මහ බැංකුව තවත් රන් ටොන් 47ක් එංගලන්ත මහ බැංකුව වෙත යැවීය. රත්‍රන් සමඟ ගැඹුරු සංස්කෘතික හා ආර්ථික බැඳීමක් ඇති රටකට, මෙය ඉන්දියාව කොතරම් අගාධයකට වැටී සිටියේද යන්න පෙන්වන ප්‍රබල සංකේතයක් විය.
එහෙත් එම අවදානම් සහගත මොහොත හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයක් බවට පත් විය. විදේශ විනිමය අර්බුදයෙන් බේරීම සඳහා රත්‍රන් පිටරට පැටවූ ඉන්දියාව, අවසානයේ ලොව විශාලතම විදේශ විනිමය සංචිත සහිත රටක් බවට පත් විය.
මෙම පරිවර්තනය සිදු වූයේ ඉන්දියාව IMF ප්‍රතික්ෂේප කළ නිසා නොවේ. එය සිදු වූයේ අර්බුදය සහ බාහිර සහාය මගින් ලබා දුන් හුස්ම ගැනීමේ අවකාශය ආර්ථිකය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීම සඳහා ඉන්දියාව විසින් මැනවින් භාවිතා කළ බැවිනි. IMF වාර්තාවලට අනුව, ඉන්දියාව 1991 ජනවාරි මාසයේදී ස්ථාවර ගිවිසුමකට (Stand-By Arrangement) එළඹුණු අතර, 1991 ඔක්තෝබර් මාසයේදී ඊට වඩා විශාල ගිවිසුමකට එළඹුණි. දෙවන ගිවිසුම මගින් SDR බිලියන 1.656ක් ලබා දුන් අතර එය 1993 ජූනි මාසයේදී අවසන් විය.
නමුත් ඉන්පසුව සිදු වූ දෙය සැබෑ කතාවයි. ඉන්දියාව එම හුස්ම ගැනීමේ අවකාශය ප්‍රතිසංස්කරණ සඳහා යොදා ගත්තේය.
රාඕ-සිංහ් රජය IMF මූල්‍යකරණය ආර්ථික වර්ධන ආකෘතියක් ලෙස සැලකුවේ නැත. දේශීය ආර්ථිකය ප්‍රතිව්‍යූහගත කරන අතරතුර කාලය ලබා ගැනීම සඳහා ඔවුහු බාහිර සහාය භාවිතා කළහ. මන්මෝහන් සිංහ්ගේ 1991 ප්‍රතිසංස්කරණ මගින් දශක ගණනාවක් තිස්සේ ගොඩගැසී තිබූ ව්‍යුහාත්මක දුර්වලතාවලට සෘජුවම පහර දුන්නේය. කාර්මික බලපත්‍ර ක්‍රමය සැලකිය යුතු ලෙස විසුරුවා හරින ලදී. ආනයන සීමාවන් අඩු කිරීම ආරම්භ විය. ඉන්දියානු සමාගම් ක්‍රමානුකූලව ජාත්‍යන්තර තරඟකාරිත්වයට නිරාවරණය කෙරිණි. ඍජු විදේශ ආයෝජන සඳහා නීති ලිහිල් කෙරිණි. අපනයන ප්‍රවර්ධනයට වැඩි අවධානයක් යොමු විය. රාජ්‍ය අංශයේ ප්‍රතිපත්ති හුදු රාජ්‍ය අයිතිය වෙනුවට කාර්යක්ෂමතාව දෙසට හැරීම ආරම්භ විය.
මුදල් අමාත්‍ය මන්මෝහන් සිංහ් සිය 1991 අයවැය මගින් තර්ක කළේ, ඵලදායිතාව, කාර්යක්ෂමතාව සහ පිරිවැය කළමනාකරණය වැඩිදියුණු කිරීම සඳහා ඉන්දියාවට ඉහළ දේශීය තරඟකාරිත්වයක් අවශ්‍ය බවත්, විදේශ ආයෝජන මගින් ප්‍රාග්ධනය, තාක්ෂණය සහ ජාත්‍යන්තර වෙළඳපොළ වෙත ප්‍රවේශය ගෙන ආ හැකි බවත්ය.
එම මූලධර්මය තීරණාත්මක ය. ඉන්දියාව "IMF ආයතනයට අපට කොපමණ මුදලක් ණයට දිය හැකිද?" යන්න පමණක් ඇසීම නතර කර, "IMF ණය ගැනීම් අනවශ්‍ය තත්ත්වයකට පත් කරන තරමට ඉන්දියාවට විදේශ විනිමය උපයා ගන්නේ කෙසේද?" යන්න වැඩි වැඩියෙන් ඇසීමට පටන් ගත්තේය.
අර්බුදයක් කළමනාකරණය කිරීම සහ ආර්ථිකයක් ප්‍රතිව්‍යූහගත කිරීම අතර ඇති වෙනස මෙයයි.
රුපියල ගැලපීම වේදනාකාරී විය — නමුත් තරඟකාරිත්වය වැදගත් විය. ඉන්දියාව විනිමය අනුපාත අභියෝගයට ද මුහුණ දුන්නේය. 1991 ජූලි මාසයේදී, රුපියලේ අගය පියවර දෙකකින් දළ වශයෙන් සියයට 18-19 කින් පහත හෙළන ලදී. අපනයන තරඟකාරිත්වය යථා තත්ත්වයට පත් කිරීම එහි එක් අරමුණක් වූ බව ඉන්දියානු මහ බැංකුව (RBI) ප්‍රකාශ කළේය. ඉන්පසුව ඉන්දියාව රජය විසින් පාලනය කරන විනිමය අනුපාතයකින් ක්‍රමයෙන් ඉවත් වී, මුලින්ම ද්විත්ව විනිමය අනුපාත ක්‍රමයක් හඳුන්වා දී, අවසානයේ රුපියලේ අගය වෙළෙඳපොළ බලවේග විසින් තීරණය කිරීමට ඉඩ ලබා දුන්නේය.
මෙය වේදනා රහිත එකක් නොවීය. එහෙත් සංචිත අතුරුදහන් වෙමින් පවතින අතරතුර යථාර්ථවාදී නොවන විනිමය අනුපාතයක් ආරක්ෂා කිරීම, අවශ්‍ය ගැලපීම් ප්‍රමාද කිරීමක් පමණක් බව ප්‍රතිපත්ති සම්පාදකයෝ වටහා ගත්හ. මෙම උපායමාර්ගය මගින් විනිමය අනුපාතය; අපනයන, ආයෝජන, තරඟකාරිත්වය සහ බාහිර තිරසාරත්වය සමඟ වැඩි වැඩියෙන් සම්බන්ධ කරන ලදී.
ඉන්පසුව තීරණාත්මක වෙනස සිදු විය: ඩොලර් නැවත ගලා ඒමට පටන් ගත්තේය. 1993 මැද භාගයේදී ඉන්දියාවේ IMF ස්ථාවර ගිවිසුම අවසන් වන විට, ආර්ථික පුනර්ජීවනය සහ පුද්ගලික ප්‍රාග්ධන ගලා ඒම් ප්‍රමාණවත් ලෙස ශක්තිමත් වී තිබූ බැවින් ඉන්දියාවට තවදුරටත් IMF ණය අවශ්‍ය නොවීය. විදේශ විනිමය සංචිත 1993 දී ඇමෙරිකානු ඩොලර් බිලියන 10.1 සිට 2004 වන විට ඇමෙරිකානු ඩොලර් බිලියන 113 දක්වා වර්ධනය වූ අතර, ඉන්දියාවේ IMF ණය භාවිතය අවසානයේ බිංදුව දක්වා පහත වැටුණි.
2003-2004 වන විට, මෙම පරිවර්තනය තවත් ඉදිරියට ගොස් තිබුණි. අර්බුද මූල්‍යකරණය සඳහා IMF මත යැපෙනවා වෙනුවට, IMF වෙත සම්පත් ණයට දීමට ඉන්දියාවට හැකි විය. හදිසි ණය ගැතියෙකුගේ සිට ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය පද්ධතියට සම්පත් සැපයිය හැකි රටක් බවට පත්වීම—එය ඉන්දියාවේ ගැඹුරු පරිවර්තනය විය.
ඇත්ත වශයෙන්ම වෙනස් වූයේ කුමක්ද? මෙම ප්‍රතිසංස්කරණ ක්‍රියාත්මක කරන ලද්දේ මන්මෝහන් සිංහ් කේන්ද්‍රීය ආර්ථික-ප්‍රතිපත්ති කාර්යභාරයක් ඉටු කරමින් නරසිම්හ රාඕ ප්‍රමුඛ රජයක් විසිනි. ඉන්පසුව අනුප්‍රාප්තික රජයන් විසින් ඒවා තවදුරටත් සංවර්ධනය කරන ලදී.
නමුත් 1991 දී ස්ථාපිත කරන ලද දිශානතිය පැහැදිලි විය. එය අධික බලපත්‍ර ලබා දීම, ආරක්ෂණවාදය සහ රාජ්‍ය පාලනයෙන් ඉවත් වී, තරඟකාරිත්වය, පුද්ගලික ව්‍යවසාය, විදේශ ආයෝජන සහ ගෝලීය ආර්ථිකය සමඟ ගැඹුරින් ඒකාබද්ධ වීම දෙසට යොමු විය.
වඩාත් තීරණාත්මක කරුණ නම්, ඉන්දියාව ආර්ථික ස්ථාවර කිරීම සහ ආර්ථිකය යථා තත්ත්වයට පත් කිරීම අතර පටලවා නොගැනීමයි. ස්ථාවර කිරීම මගින් අර්බුදයේ ලේ ගැලීම නතර විය. ව්‍යුහාත්මක ප්‍රතිසංස්කරණ මගින් ආර්ථික යන්ත්‍රණය වෙනස් විය. ඵලදායී ආයෝජන, අපනයන, සේවා, ප්‍රේෂණ සහ ප්‍රාග්ධනය ගලා ඒම මගින් ඉන්දියාවේ බාහිර ස්ථාවරත්වය ක්‍රමානුකූලව ශක්තිමත් විය.
ශ්‍රී ලංකාවට ලබාගත හැකි ගැඹුරු පාඩම IMF වැඩසටහනකට විශ්වාසය යථා තත්ත්වයට පත් කිරීමටත්, විදේශ විනිමය ද්‍රවශීලතාව සැපයීමටත්, රාජ්‍ය මූල්‍ය විනය පැනවීමටත්, හුස්ම ගැනීමට ඉඩක් නිර්මාණය කිරීමටත් හැකිය. නමුත් IMF ආයතනයට රටක විදේශ විනිමය ස්ථිරවම උත්පාදනය කළ නොහැක. රටක් අවසානයේ එම විදේශ විනිමය තමන් විසින්ම උපයා ගත යුතුය. එය වැඩි භාණ්ඩ හා සේවා ප්‍රමාණයක් අපනයනය කළ යුතුය, ඵලදායී සෘජු විදේශ ආයෝජන ආකර්ෂණය කර ගත යුතුය, ඵලදායිතාව ඉහළ නැංවිය යුතුය, තරඟකාරී කර්මාන්ත ගොඩනැගිය යුතුය, ව්‍යවසායකත්වය දිරිමත් කළ යුතුය, සහ දේශීය හා විදේශීය ප්‍රාග්ධනය ආයෝජනය කිරීමට කැමති පරිසරයක් නිර්මාණය කළ යුතුය.
අද ශ්‍රී ලංකාවට මන්මෝහන් සිංහ්ගේ පාඩම විශේෂයෙන් අදාළ වන්නේ මෙහිදීය.
එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවේ නවතම ආයෝජන දේශගුණික තක්සේරුව මගින් ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථික ස්ථායීකරණය සහ දේශපාලන ස්ථාවරත්වයේ ප්‍රගතිය පිළිගනී. නමුත් ව්‍යාපෘති ආපසු හැරවීම්, නියාමන මාරුවීම්, තීරණ ගැනීමේ මන්දගාමී බව, ස්ථාපිත ව්‍යාපාර සඳහා ප්‍රමාණවත් සහයෝගයක් නොමැතිකම යනාදිය හේතුවෙන් රටේ ආයෝජන පරිසරය අභියෝගාත්මකව පවතින බවට වැදගත් අනතුරු ඇඟවීමක් ද ලබා දෙයි. පුළුල් ව්‍යුහාත්මක ප්‍රතිසංස්කරණවල අවශ්‍යතාවය IMF ආයතනය ද අවධාරණය කරයි.
බොහෝ රාජ්‍ය ව්‍යවසායන් (SOE) සඳහා සැලසුම් කර තිබූ පෞද්ගලීකරණය රජය විසින් නතර කර ඇති අතර, ඒ වෙනුවට එම ආයතන ලාභ ලබන තත්ත්වයට පත් කිරීමේ ප්‍රතිසංස්කරණ තෝරාගෙන ඇති බව වාර්තා වේ. ඒ අතරම, විදේශ ආයෝජන ආකර්ෂණය කර ගැනීමට උත්සාහ කරන අතරතුර, සමහර ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන් රාජ්‍ය ව්‍යවසායන් සඳහා විශාල කාර්යභාරයක් සහ ආර්ථික ක්‍රියාකාරකම් සඳහා වැඩි රාජ්‍ය සහභාගීත්වයක් ප්‍රසිද්ධියේ අනුමත කර ඇත.
ආයෝජකයින්ට මෙම සංඥා ඉතා වැදගත් වන අතර, අඛණ්ඩව ආයතනික සහයෝගය නොමැතිකම ආයෝජක විශ්වාසය හෑල්ලු කරයි.
ශ්‍රී ලංකාවට රෝදය අලුතින් නිපදවීමට අවශ්‍ය නැත. දිල්ලි, තමිල්නාඩුව, බැංගලෝරය සහ අප්‍රිකානු රටවල් කිහිපයක 'එකම වහලක් යටින් සේවා සපයන ආයෝජන මධ්‍යස්ථාන' (One-Stop Investment Centers) ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය මම පෞද්ගලිකව දැක ඇත්තෙමි. ආයෝජකයින්ට එක් ආයෝජන අධිකාරියක් වෙත ළඟා වී විවිධ රාජ්‍ය ආයතනවලින් අවශ්‍ය අනුමැතිය සහ සේවා එකම වහලක් යටින් ලබා ගත හැකිය. අනුමැතිය ලබා ගැනීම සඳහා අමාත්‍යාංශයෙන් අමාත්‍යාංශයට සහ ආයතනයෙන් ආයතනයට රස්තියාදු වීමට ආයෝජකයින්ට බල කරනවා වෙනුවට, අදාළ නියෝජිතායතනවල නියෝජිතයින් ආයෝජන අධිකාරිය වෙත ගෙන එනු ලැබේ. ශ්‍රී ලංකාවද වහාම මෙම ප්‍රවේශය අනුගමනය කළ යුතුය. විදේශීය මෙන්ම දේශීය ආයෝජන ආකර්ෂණය කර ගැනීම සම්බන්ධයෙන් ආයෝජන මණ්ඩලය (BOI) බැරෑරුම් ලෙස සිතන්නේ නම්, සියලුම ප්‍රධාන අනුමත කිරීමේ ආයතනවල නියෝජිතයින් භෞතිකව හෝ ඩිජිටල් ලෙස තනි තීරණ ගැනීමේ වේදිකාවකට ඒකාබද්ධ කර පූර්ණ බලැති 'One-Stop Centre' එකක් ස්ථාපිත කළ යුතුය. ආයෝජකයෙකු තට්ටු කළ යුත්තේ එක් රජයේ දොරකට පමණි—දොරවල් දහයකට නොවේ. ආයෝජකයෙකුට පසුපස හඹා යාමට බල කෙරෙන සෑම අමතර මේසයක්ම, අත්සනක්ම සහ නියෝජිතායතනයක්ම, ප්‍රාග්ධනය වෙනත් රටක් තෝරා ගැනීමට හේතු වන තවත් එක කරුණක් වේ.
මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ පශ්චාත්-IMF අභියෝගයේ හදවතටම කාවදින කරුණකි. ඉන්දියාව සිය අර්බුදය භාවිතා කළේ එම අර්බුදය ඇති කළ ආර්ථිකය පරිවර්තනය කිරීමටය. ශ්‍රී ලංකාව දැන් එයම කළ යුතුය.
IMF සහාය ඇතිව ලඟාකරගත් ස්ථාවරත්වයේ සිට ආයෝජන මූලික කරගත්, අපනයන මත පදනම් වූ ආර්ථික වර්ධනයක් දක්වා වූ මූලික සංක්‍රාන්තිය රට විසින් සිදු කළ යුතුය.
එසේ නොමැති නම්, භයානක චක්‍රයක් නිර්මාණය විය හැකිය. අර්බුදය - IMF වැඩසටහන - රාජ්‍ය මූල්‍ය ගැලපීම - තාවකාලික ස්ථාවරත්වය - දුර්වල ආයෝජන සහ අපනයන - අලුත් වන බාහිර මූල්‍ය පීඩනය - තවත් ණය ගැනීම යන චක්‍රයයි.
ඉන්දියාව එම චක්‍රය බිඳ දැමුවේය. ශ්‍රී ලංකාවද එසේ කළ හැකි බව දැන් ඔප්පු කළ යුතුය. එසේ නොමැති වුවහොත්, IMF මූල්‍යකරණය අවසන් වී විදේශ ණය ආපසු ගෙවීම් තීව්‍ර වන විට, තමන්ගේම දෙපයින් හිටගැනීමට ප්‍රමාණවත් විදේශ විනිමයක් උත්පාදනය කරනවා වෙනුවට ශ්‍රී ලංකාවට නැවත වරක් මීළඟ බාහිර මූල්‍ය මූලාශ්‍රය සෙවීමට සිදුවනු ඇත.
ඉන් අදහස් වන්නේ IMF වැඩසටහන අර්බුදය සමනය කිරීමට සමත් වූ නමුත් චක්‍රය බිඳ දැමීමට අපොහොසත් වූ බවයි.
1991 දී මන්මෝහන් සිංහ් මූලික දෙයක් තේරුම් ගෙන සිටියේය, එනම් IMF වැඩසටහනක අරමුණ අවසානයේදී තවත් IMF වැඩසටහනක් අනවශ්‍ය තත්ත්වයකට පත් කිරීම විය යුතු බවයි.
ආර්ථිකය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමට, සංචිත නැවත ගොඩනැගීමට, විශ්වසනීයත්වය යථා තත්ත්වයට පත් කිරීමට, ප්‍රාග්ධනය ආකර්ෂණය කර ගැනීමට සහ සිය ආර්ථිකය විවෘත කිරීමට ඉන්දියාව එම හුස්ම ගැනීමේ අවකාශය භාවිතා කළේය. 1991-93 ස්ථාවර ගිවිසුම අවසන් වූ විට ඉන්දියාව තවත් ණය ගැනීමේ වැඩසටහනකට ඇතුළත් නොවීය.
රජය විසින් පාලනය කරන විනිමය අනුපාතයකින් ඉවත් වී, මුලින්ම ද්විත්ව විනිමය අනුපාත ක්‍රමයක් හඳුන්වා දී, අවසානයේ රුපියලේ අගය වෙළෙඳපොළ බලවේග මගින් තීරණය කිරීමට ඉඩ හැරීම දක්වා වූ ඉන්දියාවේ මෙම ගමන් මග ශ්‍රී ලංකාවට උගත හැකි සැබෑ මන්මෝහන් සිංහ් පාඩමයි.
IMF වෙතින් ගැලවීමේ ශක්තිමත්ම පිටවීම අරමුදලට එරෙහිව දේශපාලන වාගාලංකාර දෙඩීම නොවේ. එයින් තවදුරටත් ණයට ගැනීමට අවශ්‍ය නොවන තරම් ශක්තිමත් ආර්ථිකයක් ගොඩනැගීමයි. IMF වැඩසටහනක සැබෑ පරීක්ෂණය නම් රටකට එය සම්පූර්ණ කළ හැකිද යන්න නොව, තවත් IMF වැඩසටහනක් අවශ්‍ය නොවන තරම් ශක්තිමත් ආර්ථිකයක් එම රට විසින් ගොඩනඟා තිබේද යන්නයි.
@ හිටපු තානාපති කානා කනනාදන් විසිනි
(ලිපියේ රචක, තානාපති කානා කනනාදන් යනු කම්පාලා හි ඉම්පීරියල් හෝටල් සමූහයේ විධායක අධ්‍යක්ෂවරයෙකු මෙන්ම, ව්‍යාපාරිකයෙකු, හිටපු රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයෙකු සහ අප්‍රිකානු මහද්වීපය පිළිබඳව දශක හතරකට වැඩි පළපුරුද්දක් ඇති විශේෂඥයෙකි. අප්‍රිකාවේ දිගුකාලීන පදිංචිකරුවෙකු වන ඔහු උගන්ඩාවේ සහ කෙන්යාවේ ශ්‍රී ලංකා මහ කොමසාරිස්වරයා ලෙස අප්‍රිකානු ජාතීන් 22 ක සමගාමී බලතල සහිතව සේවය කළ අතර, UN-Habitat සහ එක්සත් ජාතීන්ගේ පරිසර වැඩසටහනේ නිත්‍ය නියෝජිතයා ලෙස ද කටයුතු කළේය. ඔහු අප්‍රිකාව පුරා ජාත්‍යන්තර මැතිවරණ නිරීක්ෂකයෙකු ද වන අතර අප්‍රිකානු නායකයින් සමඟ කල්පවත්නා සබඳතා ගොඩනඟා ගනිමින් අප්‍රිකානු රජයන් සමඟ සමීපව කටයුතු කර ඇත. එසේම ඔහු ගිනියා ජනරජයේ හිටපු ජනාධිපති මහාචාර්ය ඇල්ෆා කොන්ඩේගේ ආර්ථික සහ ආයෝජන උපදේශක ලෙස ද කටයුතු කළේය.)
