සාහිත්යය යනු හුදෙක් කතාන්දර කීමක් පමණක් නොව, මිනිස් හදවතේ ගැඹුරුම ස්ථරයන්
ස්පර්ශ කිරීමකි. කවියෙකු, නවකතාකරුවෙකු, සාහිත්ය විචාරකයෙකු මෙන්ම මාධ්යවේදියෙකු ලෙස දශක ගණනාවක අත්දැකීම් ඇති ජයසිරි අලවත්තයන්ගේ නවතම ප්රබන්ධය වන “මුවන්පැලැස්සේ හිඟන කොල්ලා”, අසම්මත යැයි සමාජය විසින් ලේබල් අලවා ඇති චරිත අතර සැඟවුණු අපූරු මනුෂ්යත්වය සොයා යන සංවේදී චාරිකාවකි.
| කෘතිය පිළිබඳ කෙටි හැඳින්වීමක් | |
| කෘතියේ නම | මුවන්පැලැස්සේ හිඟන කොල්ලා |
| කතුවරයා | ජයසිරි අලවත්ත |
| ප්රකාශනය | බිසෝ ප්රකාශනයකි |
| මූලික තේමාව | සමාජයේ කොන්වූ චරිත තුළ සැඟවුණු මානුෂිකත්වය |
ගැටලුකාරී ජීවිතයෙන් මිදී නිදහස සොයා...
මෙම කතාව ගෙතෙන්නේ ගැටලුකාරී ජීවිතයකින් මිදී නිදහස සොයා ගාල්ලට පැමිණෙන රොහාන් නැමැති තරුණ සිනමා ලෝලියා වටා ය. හෝටලයක රැකියාවට එක්වන ඔහුට විවිධ තරාතිරම්වල සහ විවිධ රැකියාවන්හි නිරත වන කම්කරුවන්ගේ ජීවිතවල කටුක යථාර්ථයට මුහුණ දීමට සිදුවේ.
-
උයන බාස්, ටී මේකර්, බිල් ලියන්නා, පිඟන් සෝදන්නා ආදී මිනිසුන්ගේ දෛනික අරගලය කතුවරයා අපට සමීප කරයි.
-
පිටුව 40 හි එන මෙම අපූරු විස්තරය ඔවුන්ගේ දිවියේ එක් පැතිකඩක් මැනවින් නිරූපණය කරයි:
"සුමනසිරි අයිය එහෙම කිව්වට පස්සෙ ඇත්තට ම මමත් ටිකක් කල්පනා කරා. එතකොට තමයි මට මතක් වුණේ ඊයෙ රෑ සිද්ධ වෙච්ච එක එක විකාර වැඩ... ලයිට් ඕෆ් කරල තිබුණට බස් ස්ටෑන්ඩ් එකෙන් එන ලයිට් එළිය මේ තට්ටුවේ හැම තැනම පුරවල තිබුණෙ හරියට රබර් යායක් උඩින් හඳ පායල වගේ."
අසම්මතයේ සැඟවුණු දාරක ප්රේමය
මෙම කෘතියේ වඩාත් සංවේදී මානයක් විවර වන්නේ හෝටලයට නිතර පැමිණෙන, වීදි සරණ ලිංගික ශ්රමික කාන්තාවන් සිව්දෙනා සහ රොහාන් අතර ගොඩනැගෙන අපූරු මිත්රත්වය හරහා ය. සමාජයේ පිළිගැනීමක් නොමැති වෘත්තියක නිරත වුවද, ඔවුන්ගේ හදවත් තුළ පවතින උත්තරීතර මනුෂ්යත්වය සහ සහෝදර ප්රේමය කතුවරයා අනුකම්පාවෙන් මෙන්ම ගෞරවයෙන් යුතුව පාඨකයා ඉදිරියේ තබයි.
ඔවුන් රොහාන්ට දක්වන ආදරය පහත උපුටා ගැනීම් තුළින් ජීවමාන වේ.
"මං හැදුවෙ මූට බොන්න පුරුදු කරන්න නෙහ්… යකෝ… අපි කාලකණ්ණි උණා කියල මේ පොඩි එවුන්වත් කාලකණ්ණි කරන්න එපා... අපි මෙච්චර කාලෙකට මේ වගේ දවසකට පිරිමි පුලුටක් මෙතනට එක්කරගෙන ඇවිත් තියෙනව ද…?" (පිටුව 177)
"ඒ හිංද වෙන්නැති උඹ පහුගිය කාලෙ මහමෝදර දිහා කරක්ගැහුවෙ… යසේ මල්ලියෙ.. මේ අහපං.. අපි වේස ගෑනු තමයි. ඒ වුනාට මොකක්දෝ මංද සංසාර බැඳීමකට කොහෙද අපි හැමෝම උඹට ආදරෙයි..." (පිටුව 214)
ප්රේමය, හික්මීම සහ ජීවිතයේ විප්පයෝගය
රොහාන් සිය පළමු පෙම්වතිය කෙරෙහි දක්වන අවංක, හික්මීමෙන් යුත් ආදරය කෘතියේ තවත් සුවිශේෂී තැනක් ගනී. ආදරය යනු හුදු හැඟීම්වලට වහල් වීමක් නොවන බව ඔහුගේ චරිතය ඔප්පු කරයි. කතුවරයා එය තවත් චරිතයක් සමඟ සන්සන්දනය කරමින් පාඨකයා තුළ සියුම් ව්යංග්යාර්ථයක් ජනිත කරයි.
"ජයශාන්ත අයිය රොහාන් වගේ නෙවෙයි… රොහාන්, වැස්ස වහින්න කිට්ටුව මාව ඉක්මනට ම ගේ ඇතුළට ඇදල ගත්තට ජයශාන්ත අයිය කරේ ඒකෙ අනිත් පැත්ත... ඒ වෙලාවෙ මට රොහාන් මතක් වුණා. ඒ වුනාට මට රොහාන් එක්ක කේන්තියක් ආවා... ඇයි එයාට බැරි වුණේ මාව මේ විදිහට තෙත බරිත කරන්න කියල." (පිටුව 231)
කෙසේ වෙතත්, තම කුලුඳුල් ප්රේමය අහිමි වීමත් සමඟ රොහාන්ගේ ජීවිතය වෙනස් වන අතර, ඒ අඳුරු මොහොතේ ඔහුට ආලෝකයක් වන්නේ ද අර සමාජය විසින් කොන් කළ කාන්තාවන් සිව්දෙනාගේ ආදරයයි.
කෘතියේ වැදගත්කම
-
ක්රිෂ්ණ චන්ද්රන්ගේ ‘ෆුට් පාඨෝං කේ ෆරීශ්කේ’ (පදිකවේදිකාවේ දෙවිවරු) කෘතියේ එන මානුෂීය ගුණය මෙය කියවීමේදී මතකයට නැඟේ.
-
මිනිසුන් පිළිබඳ අප තුළ ඇති සාම්ප්රදායික විනිශ්චයන් ප්රශ්න කිරීමට කතුවරයා සමත් වී ඇත.
-
සමාජ ලේබල්වලින් ඔබ්බට ගොස් මනුෂ්ය හදවතේ තෙත් බව දැකීමට මෙය කදිම මඟපෙන්වීමකි.
මිනිස් ජීවිතයේ සැඟවුණු සුදු පැහැය සොයා යන අපූරු ප්රබන්ධයකි ජයසිරි අලවත්තයන්ගේ “මුවන්පැලැස්සේ හිඟන කොල්ලා”.
මූලාශ්ර - 'ද ලීඩර්'
